Column: Van ons allemaal

Wim van der Schee | 18 januari 2020
  • Column

Wat publiek is, is van ons allemaal, en niet van niemand. Doe alsof het van niemand is en wat begint, is de grote sloop van de samenleving waar we nu middenin zitten. Christenen kunnen daar niet van een afstandje hoofdschuddend naar zitten kijken. Zo’n imitatie van Jona is sowieso niet te verantwoorden, maar hier al zeker niet. Zoals alle grote en werkelijk diepgaande ontwikkelingen in het eens christelijke Westen is ook deze begonnen in de kerken.

Toen geloof iets werd tussen God en de ziel en kerkdiensten godsdienstoefeningen voor verzamelde individuen, werd de samenleving overgelaten aan niemand. Eeuwenlang waren de kerkdiensten publiek geweest. Nu waren ze hoogstens openbaar: iedereen is welkom, maar ze zijn alleen van de groep mensen met een christelijke hobby die er geregeld komt. Sinds mensenheugenis waren de kerken open geweest, alle dagen, gebedshuis voor iedereen. Nu zijn ze op slot, behalve als de vereniging vergadert.

Wie komt er nog in de kerk als priester?

De scheiding van kerk en staat is een scheiding van kerk en samenleving geworden. Wie komt er nog in de kerk als priester: niet alleen namens jezelf, maar ook namens de mensen in je straat? Wie vraagt gebed voor een zieke verderop, of dankt voor het slagen van een collega? Wie vraagt vergeving voor andermans kwaad, waar we allemaal deel aan hebben? Wie heeft nog het besef dat christelijke vrijheid volgens Luther niet alleen inhoudt dat een christen een vrij heer is over alle dingen en niemands onderdaan, maar dat een christen ook een dienstbare knecht is van alle dingen en de onderdaan van iedereen? Als kinderen van de God van alle mensen zijn christenen zelf publieke figuren: ze werken in de bediening voor iedereen. Wij zijn van ons allemaal.

Om dat weer te oefenen is er dringend behoefte aan publieke kerkdiensten, waar iedereen stem krijgt voor God. Misschien groeit er wel een nieuwe samenleving uit.

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Predikantsprofiel: Herbert en Aliëtte Meerveld

Predikantsprofiel: Herbert en Aliëtte Meerveld

Marinus Beute
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

‘Ik vind het heerlijk om met Aliëtte te kunnen overleggen over hoe we dingen kunnen aanpakken.’ Aan het woord is Herbert Meerveld over het predikantschap dat hij samen met zijn vrouw Aliëtte vervult. Aliëtte zou het iedereen aanraden om veel meer samen te werken. Samen met je man of vrouw predikant zijn; hoe is dat? Een gesprek over de voor- en nadelen, over de hobbelige weg naar Aliëttes predikantschap en de effecten die het heeft op hun gezin.

Lees artikel
De synode staat voor een belangrijke keuze: gaan we voor het ambt of niet?

De synode staat voor een belangrijke keuze: gaan we voor het ambt of niet?

Marinus de Jong
  • Kerkelijk leven
  • Werkers in de kerk

Het predikantentekort is groot, de uitstroom onder gemeentepredikanten is aanzienlijk, de positie van hbo-theologen is slecht, de context waarbinnen werkers in de kerk functioneren is in toenemende mate complex. Kortom, al te aantrekkelijk lijkt de kerkelijke context niet te zijn voor betaalde werkers in de kerk. Hoe komen we als NGK uit deze negatieve vibe. Na verschillende experts gesproken te hebben maakt de hoofdredactie in dit artikel de balans op.

Lees artikel
Kerknieuws november 2026

Kerknieuws november 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, november 2026. Aangenomen: J. Jonker te Utrecht Ds. Koos Jonker heeft het beroep dat de NGK Utrecht-Opstandingskerk op hem heeft uitgebracht aangenomen. In het meinummer van Onderweg hebben we een predikantsprofiel van ds. Jonker geplaatst.

Lees artikel
Gods glorie en klimaatverandering

Gods glorie en klimaatverandering

Redactie
  • Redactioneel

Terwijl de hamburgers liggen te grillen op de barbecue van de miniwijk vertelt een gezin enthousiast over hun meivakantie op Rhodos. Waarop een stel met glimmende ogen meedeelt dat ze komend weekend in New York hopen door te brengen, hun zoon gaat deze zomer naar Bali met een vriend. Allen staan er overigens achter dat hun kerkelijke gemeente is aangesloten bij Groene Kerken en dat er geïnvesteerd is in zonnepanelen op het dak van het kerkgebouw. Wie in een dergelijke context met aubergines voor op de barbecue aankomt en verhalen over een fietsvakantie in eigen land vertelt, kan in het beste geval rekenen op meewarige blikken. Misschien zelfs verbijstering. In het slechtste geval wordt zo iemand als een moralistische spelbreker beschouwd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief