Column: Digitaal dansen

Eline de Boo | 9 mei 2020
  • Column

‘Sorry hoor, maar dit is echt S-A-A-I,’ verzuchten ze. We kijken naar de dienst van onze gemeente. De dominee in toga hoog op de preekstoel, twee gemeenteleden zingen mee met het kistorgel. De inhoud is mooi en vertrouwd. Goed om zo door te zetten, ik geloof dat het houvast en hoop geeft dat de kerk en het evangelie doorgaan. Maar ik herken het gevoel van mijn kinderen wel.

Onder geveinsd gemopper van mijn kant switchen we naar een jongerendienst op televisie. Na afloop zeggen de tieners die ‘leuker’ te vinden, maar het enthousiasme waarmee ze normaal uit onze eigen kerk thuiskomen, is ver te zoeken. Om over het gebrek aan Geestdrift in mijn eigen hart nog maar te zwijgen.

Als ik digitaal dans, dans ik uiteindelijk alleen

Nu het ervaren van gemeenschap wegvalt, zoek ook ik naar aantrekkelijker vieringen. Niemand die het merkt als ik naar een andere dienst klik. Niemand die me vertelt dat hij me mist. Verrijkend om zo over kerkmuren heen te kijken, maar we blijven met een leeg gevoel achter. Zelfs op vakantie in het buitenland in een kerk waar ik de taal niet versta, voel ik nog meer verbondenheid.

Online diensten laten me geen eenheid ervaren. Hiervoor heb ik al mijn zintuigen nodig: het horen van de stemmen die samensmelten in de lofzang, het zien van de vader die zijn zoontje op schoot neemt, het ruiken van het zoete parfum van het oude dametje of desnoods de natte regenjassen, het proeven van de avondmaalswijn en de knuffel van een vriendin na de dienst.

Het doet me denken aan de dans van C.S. Lewis waarmee hij de gemeenschap en communicatie tussen de Vader, Zoon en Geest uitlegt. Zo in God en elkaar opgaan, als mensen die geschapen zijn om in gemeenschap met Hem en elkaar te leven, dat mis ik. Als ik digitaal dans, dans ik uiteindelijk alleen. Ik kan niet wachten tot de kerkenraad me weer op het gemeentebal uitnodigt. Mijn tieners lachen om dit romantische beeld: ‘alsof er ooit iemand zou dansen bij ons in de kerk?!’ Jawel, ik zal een vreugdedans doen tussen de eikenhouten banken.

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief