Column: Weggeefkastjes

Bij ons in de wijk staan veel boekenkastjes. Op mijn dagelijkse coronawandeling kan ik er wel drie passeren. De beste staat aan de Meeuwenlaan: altijd goed gevuld met boeken, én in goede staat. Zo’n boekenkastje geeft weer wat mensen zoal lezen. Een weerspiegeling van het geestelijk peil van de wijk. Het kastje als open boek, zeg maar. Nu de bibliotheken gesloten zijn en mensen veel thuis werken, is de plank goed gevuld. Ook de kringloopwinkels krijgen tegenwoordig meer binnen. In coronatijd zijn de kastjes aan de weg een mooie uitlaatklep. Het aanbod van wat mensen over hebben, wordt groter. Gratis en voor niks. Er is een gulle, goedgevige tijd aangebroken.

Wij hebben zelf ook een ‘weggeefkastje’ voor ons huis aan de weg. Ruilen&delen, staat erop. Deze is voor wat ongebruikt in je eigen huis blijft staan: levensmiddelen, schoonmaakspullen. Daaraan is niet direct ons geestelijk peil af te lezen, maar wel de overvloed die in keuken- en kelderkasten ligt opgetast. Ook dit weggeefkastje kent trouwens een prima omloopsnelheid.

Er is een gulle, goedgevige tijd aangebroken

Die weggeefkastjes zijn ergens een metafoor voor onszelf, onze ziel. Aan de inhoud is af te lezen wat er in ons omgaat en wat we te bieden hebben. Wijzelf als open boek, zeg maar.

De weggeefkastjes zijn bovendien een sterk christelijk symbool. Je kunt iets krijgen en meenemen om niet. Oké, je mag iets achterlaten, maar dat is uit dankbaarheid, het hoeft niet. Zo wilde Jezus het.

Nu de kerken door corona zo ongeveer gesloten zijn, worden wijzelf belangrijk als weggeefkastjes. Volgens mij is dit een diep-reformatorische gedachte. Niet de kerk als instituut is de enige uitdeelplek van genade, wijzelf zijn dat. Het priesterschap zit niet in de kerkbank, maar is overal, ook op straat. Coronatijd met al zijn ommetjes en wandelingetjes is een bijzondere, missionaire tijd. Het zout blijft niet in het vat, maar gaat de wereld in. Gratis.