Column: Kaarten op tafel

Er bestaan tegenwoordig allerlei uitgaven met kaartjes vol reflectievragen om een goed gesprek op gang te brengen. Leuk voor de vakantie op een zomerse avond! Eén van de vragen luidt: hoe wil jij dat er straks over je gesproken wordt bij je begrafenis of crematie? De bedoeling is dat je dan even kritisch naar je leven kijkt. Leid ik vandaag een leven dat aanleiding zal geven tot zulke ‘herinneringswoorden’? Een betrokken medespeler zal geïnteresseerd vragen: wat heb je nodig om je leven te veranderen? Ik kan je verzekeren dat je een zinnig gesprek krijgt.

Stel dat Prediker aan tafel zou zitten. Hij zou er dwars doorheen fietsen en zeggen: buitengewoon interessant en fijn om zo eens te bomen met elkaar. Maar één ding: houd elkaar niet voor de gek. Je gaat straks allemaal dood en je zult ook allemaal vergeten worden. Niemand uitgezonderd, ook al heb je erg je best gedaan om – zoals jullie dat noemen – het verschil te maken. Zelfs als je je hebt ingezet om heel rechtvaardig en zuiver te leven, ga je echt niet minder gauw of mooier dood. Of zul je minder snel vergeten worden. Elk mens treft hetzelfde lot, je ziet geen enkel verschil (Prediker 9).

Prediker zou er dwars doorheen fietsen

Nu moet je niet denken dat Prediker blij is met die constatering. Hij vindt het juist in- en intriest dat de dood zo nivelleert en geen verschil maakt tussen goede en slechte mensen. Maar eerlijk is eerlijk: ook een goed of gelovig mens kan sterven aan COVID-19. Het kan zelfs gebeuren dat een slecht mens een mooier en onbezorgder leven heeft en ook nog een mooie begrafenis krijgt. Je kunt er geen peil op trekken.

Toch wordt Prediker niet cynisch, integendeel. Hij stimuleert zijn lezers om te genieten van het leven en het goede te doen in deze idiote wereld. Het geheim verklapt hij gelukkig ook: als mens zie je hier – onder de zon – weliswaar lang niet altijd de zin van de dingen. Maar er is er Eén – boven de zon – die het wel ziet, en dat is God. En dát maakt alle verschil.

Fijne vakantie!