Heilige ruimte

Catharinus van den Berg | 25 juni 2022
  • Opinie
  • Thema-artikelen

Dit moest een essay worden over hoe ik de Bijbel lees. Maar het is een brief geworden. Aan jou, lezer. Ik wil namelijk vertellen hoe de Bijbel mij gelezen heeft. Niet in de laatste plaats als atheïst. De eerste helft van mijn leven nam ik het verhaal van Adam en Eva in het paradijs onder de loep. Sinds kort neemt het verhaal mij onder de loep. Tot op het bot.

(beeld Luís Feliciano/Unsplash)

In de boekhandel zal het boek Heilige Ruimte wel op de plank ’theologie’ staan. Het gaat immers over het verhaal van Adam en Eva in het paradijs. Maar het is allereerst mijn persoonlijke verslag van hoe dit bijbelse oerverhaal een mensenleven tot in de kern kan lezen en messcherp fileren. Het is niet voor niets vooraan gezet in de de Bijbel.

Boom

Bij mij ging het zo. Ik was al vroeg een gelovig joch. De vragen die ik aan het geloof stelde, gingen over hoe het in elkaar stak, niet over of het waar was. De waarheid van God voelde ik. Daar deed ik, amper achttien, belijdenis van, voor in de kerk.

Maar in de aanloop naar die openbare geloofsbelijdenis was er een verhaal als een graat in mijn keel blijven steken: dat van de boom in het paradijs. Ik vroeg aan mijn catecheet waarom die boom van kennis van goed en kwaad daar stond. Mijn predikant legde me uit dat God mensen wilde maken, geen robots. Mensen moeten kunnen kiezen voor goed of kwaad, dat maakt ze mens. Om ze een keus te geven in dat perfecte paradijs, moest er een mogelijkheid tot zondigen geboden worden. Vandaar de boom. Tien tegen één dat jij het verhaal ook zo uitgelegd hebt gekregen.

Er is in mijn leven maar een tijd geweest dat ik daarmee goed uit de voeten kon: toen ik atheïst was en mijn vrienden ermee kon sarren. ‘O, dus jij gelooft in die God? Die God die in zijn perfecte wereld een boom neerzet, zodat mensen over zijn wortels kunnen struikelen? Die natuurlijk weet dat dat gaat gebeuren. Dus jij gelooft in die cynische God? De God die het leven van zijn mensen laat afhangen van of ze toevallig een regeltje gehoorzamen of niet? Succes met je geloof. Geef mijn portie maar aan Abel of aan al die mensen die de deur van de ark gesloten vonden.’

Het hele artikel? Neem een (proef)abonnement op OnderWeg en ontvang inloggegevens voor de website!

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Login om toegang te krijgen.
Over de auteur
Catharinus van den Berg

Catharinus van den Berg is begeleider in het Jongerenklooster Nieuw Sion, journalist en was eerder predikant in de GKv Dronten-Zuid.

Meest gelezen

Huis op een rots

Huis op een rots

Redactie
  • Redactioneel

Staat er eigenlijk iets spannends op de agenda van de synode? Deze maand komt de synode voor het eerst bij elkaar voor een introductieweekend. Daarna volgen in oktober een bidstond en een opening en vervolgens zijn er 8 vergaderdagen verspreid over november ’26 tot maart ‘27. 56 afgevaardigden hebben de schone taken om een stevige stapel beleidsrapporten door te nemen en daar besluiten over te nemen. 

Lees artikel
Kerknieuws september 2026

Kerknieuws september 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, september 2026. Ds. Hans Riemer, verbonden aan NGK Den Haag-Morgensterkerk heeft het beroep dat de NGK Voorburg-Franse Kerk op hem heeft uitgebracht aangenomen. De gemeente in Voorburg telt ruim 150 leden. Eerder was ds. Riemer predikant van GKv, later NGK, Langerak. 

Lees artikel
Pastoraat is stilstaan en moeilijke vragen stellen

Pastoraat is stilstaan en moeilijke vragen stellen

Jelle Knol
  • Column

Regelmatig denk ik: volgens mij is de kern van mijn pastorale taak als predikant stilstaan en moeilijke vragen stellen. Dat is ook niet zo gek. De Goede Herder zelf heeft ons dat voorbeeld gegeven. Als Hij de Emmaüsgangers vraagt ‘Waar lopen jullie toch over te praten?’, dan gaan ze spontaan stilstaan (Luc. 24:17). Ze worden letterlijk stilgezet bij hun verdriet en verwarring. 

Lees artikel
Kerkvernieuwing – is dat mogelijk?

Kerkvernieuwing – is dat mogelijk?

Hans Schaeffer
  • Opinie

De kerk is Gods werk. Dat is een van de massieve kernovertuigingen van gereformeerde theologie. Zo hoog zet de Heidelbergse Catechismus ook in: ‘Dat de Zoon van God … Zich een gemeente … vergadert, beschermt en onderhoudt. Hij doet dit door zijn Geest en Woord.’ (Zondag 21, v/a 54). Kerk-zijn is voluit Gods werk. Tegelijk is je ervaring soms heel anders. Het is evengoed mensenwerk, met alle spanningen en gedoe die dat oplevert. Precies de spanning tussen Gods werk en mensenwerk maakt kerkvernieuwing als thema urgent. Hoe zit dat? En hoe ziet dat eruit in de praktijk? 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief