Sprong

Ik steek mijn voet in het water. Ik voel niets. Als ik mijn andere voet erbij zet, ontwaakt mijn gevoel. Razendsnel stijgt de kou op via mijn kuiten. Boven het water hangen flarden mist. Ik haal diep adem en zet af om nu echt het water in te duiken. Ik zwem!
Middenin coronatijd nam ik de uitdaging aan: iedere week zwemmen in de Lek. Sindsdien zwem ik, weer of geen weer, met twee vriendinnen in water dat varieert van 22 graden (hoogzomer) tot 5 graden (hartje winter). ‘Mam! Waarom doe je dit?, schreeuwde mijn jongste me vanaf de oever toe, toen hij een keer meeging. Die vraag stel ik mezelf vaak genoeg, als ik in skijas en met snowboots richting de Lek fiets.

Het antwoord op dit ‘waarom?’ diende zich in de loop van de tijd vanzelf aan. Eerst was er het genieten van het zwemmen in open water op een vroege zomerochtend. Langzaam maar zeker veranderde het genieten in wilskracht. Want wie A zegt moet, moet natuurlijk ook B zeggen. Stoppen in november? Geen denken aan!
De wekelijkse sprong in het steeds kouder wordende water leverde nieuwe inzichten op. Na verloop van tijd ontdekte ik dat het echt waar is: pijn zit tussen je oren. De naalden die door mijn lichaam schieten als ik door water van een paar graden zwem, voelen minder heftig als ik me op andere, positieve zaken concentreer (zoals mijn favoriete recept of de onvergetelijke film die ik zag). En dat laatste lukt het allerbeste in gezelschap van mijn vriendinnen.

Zonder dat ik het beoogd had, werden deze zwemtochten een ervaring waar ik bijna een preek over zou kunnen houden. Over kleine stapjes, die uiteindelijk leiden tot verandering. Over volhouden, met je oog gericht op het doel. En over de kracht van samen. Maar in gedachten hoor ik mijn vriendinnen al lachen. Daarom geen preek, maar een simpel advies. Waag de sprong, en houd vol! Het is het waard.