God in Rome

In de Italiaanse hoofdstad liepen Naeim en ik een prachtige kerk binnen. Hij is immers katholiek, was onder de indruk van de schilderingen en de geur van wierook. Ik geniet mee, maar voel me snel in deze kerk niet meer thuis. Gebeurt me vaker.

Meestal voel ik zo’n ongemak in kerken die gewijd zijn aan een heilige. Toch loop ik graag door de openstaande deur. Voor de zoveelste keer belanden we in een gesprek, op een bankje in de hoek. Hij stelt een vraag die een tijdje met me meegaat.

Mijn Syrische vriend – voelt meer als een broertje – ken ik al jaren. Ik had nooit gedacht dat ik met hem een weekend naar Rome zou gaan. Toen hij nog in een asielzoekerscentrum woonde, bij mij in de buurt, zag ik hem regelmatig bij de jongensclub. ‘Aan sporten heb ik een hekel, maar gezellig was het wel.’ Naeim kijkt me lachend aan als we het hebben over die tijd. Dat zou de start zijn van onze jarenlange vriendschap, zonder dat we het wisten. We hadden snel contact, maar of dat contact zou blijven, was altijd onzeker. Hij kon zomaar verhuizen, verdwijnen of verplaatst worden door onze overheid.

Nu we allebei werken, ontdekken we graag samen nieuwe plekken. Zo ook Rome. We zien grote groepen mensen de zijbeuk in- en uitgaan. Aan het einde van de ronde door de kerk, waarbij we wel heel veel beelden zien van belangrijke mannen uit het stadsverleden, belanden we op een houten bankje. Het oncomfortabele hout houdt ons niet weg bij een gesprek van een paar uur. ‘Jaap, als je deze kerk zo ziet: zou dit de bedoeling geweest zijn? Zou Jezus hier blij mee zijn?’ Om ons heen worden kaarsjes aangestoken, maar we zien niet wat er gebeurt. Dan volgt een gesprek over wat kerk is, met tradities die voor mij nieuw zijn. Ik ontdek wat heiligheid en rituelen voor hem betekenen en hoe die hem helpen God te vinden. Op de terugweg kopen we nog even wat wierook in een klein winkeltje, terwijl iets verderop in de straat een deur uitnodigend openstaat.