Column: Voor het hoofd gestoten

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat cynisme minder hersenactiviteit vergt dan een hoopvolle stip aan de horizon. Dat klinkt redelijk: wie azijn zeikt, hoeft slechts leeg te lopen tegen een wand naar keuze. Reizen naar de toekomst vraagt daarentegen een opgeheven hoofd, gestrekte knieën en flinke stappen vooruit. Overuren voor het brein om dit alles aan te sturen.

Wie zijn hersenen wil sparen, kan dus beter azijn sprenkelen. Ik giet dat graag op alles wat naar kerkelijke ‘seeker services’ ruikt. Deze wolk uit Willow Creek is op veel plaatsen overgewaaid, maar blijft hardnekkig boven onze Vinex hangen. In deze hippe wijk organiseren wij maaltijden, kerstnachtdiensten en rolstoeluitjes voor Jan en alleman. Maar dan begint de ellende.

Wat zou onze imaginaire zoeker vinden van onze christelijke identiteit? Nemen wij haar wel voldoende serieus in allergieën tegen kerkelijke oprispingen? Maar niet doen dus, die oubollige liederen in de Kerstnachtdienst. Je zult met de engelenzang maar iemand voor het heidense hoofd stoten. Anderzijds: stel dat de dolende ziel zich juist bij ‘Stille nacht’ terugwaant op de zondagsschool, toen geluk nog gewoon was? Moeilijk, moeilijk.

Moeten we ook niet zorgen voor gebedskleedjes naar Mekka of oordoppen naar keuze?

Ons meest recente dilemma ging over de opening van de wijkmaaltijd. Als iedereen welkom is aan tafel, kun je dan bidden? Voelt de eenzame allochtone buurman zich dan niet gemarginaliseerd? Moeten we dan ook niet zorgen voor gebedskleedjes naar Mekka of oordoppen naar keuze? Anderzijds, met een schamel ‘eet smakelijk’ onderscheiden we ons niet echt van de Chinees. Moeilijk, moeilijk.

In een grijs verleden moest ik een congres openen. Algemeen publiek onder christelijk dak. Tja, wat doe je dan? Ik deed het niet. Stel je voor dat…

In de pauze kwam iemand op mij af. ‘Ik ben zelf geen christen. Maar waarom beginnen jullie zo’n dag niet met gebed?’

Ik leer het in kleine stapjes. Om gewoon mezelf te zijn.