Ik zei ja, omdat…

NGK’ers en GKv’ers blikken terug op hun belijdenis. ‘Sinds mijn belijdenis ben ik mij nog bewuster van het feit dat ik christen ben.’

‘Wie ben ik om zo’n geweldige belofte af te wijzen?’

Sophie (17, niet haar echte naam) deed een jaar geleden belijdenis in de GKv. Ze schreef in het liturgieboekje:

‘lk kom uit een land waar christenen vervolgd worden. Inmiddels woon ik zeven jaar in Nederland met mijn lieve moeder. lk doe belijdenis omdat God de eerste stap naar me toe zette in mijn doop en beloofde dat ik bij Hem mag horen en zijn kind mag zijn. Wie ben ik om zo’n geweldige belofte af te wijzen?

ln veel situaties van onzekerheid en angst voel ik Gods aanwezigheid en het blijft me verbazen hoe ontzettend groot, geweldig, goed en liefdevol onze God is. lk weet niet wat de toekomst zal brengen, maar ik weet wel in wiens hand het ligt. Jezus is mijn redder en door Hem kan ik leven.’

‘Ik ben me nog bewuster van het feit dat ik christen ben’

Jacko de With deed vorig jaar tijdens Pinksteren belijdenis van zijn geloof in de NGK Langerak.

De belijdenisdienst van Jacko de With in de NGK Langerak.

‘Ik heb best lang gewacht met belijdenis doen, omdat ik het een beetje onzin vond. Net alsof je daar een beter mens van wordt… Maar belijdenis doe je niet voor jezelf of voor de mensen in de kerk, maar voor God. Ook al zijn de mensen in de kerk er wel erg blij mee.

Mijn belijdenisdienst was misschien wel het mooiste moment van mijn leven. De dienst was samen met de predikant voorbereid. Ik koos zelf voor een lied van Chris Tomlin.

Sinds mijn belijdenis ben ik me nog bewuster van het feit dat ik christen ben. Ik voel me meer verantwoordelijk voor mijn doen en laten richting mensen, maar ook richting God. Daarnaast vind ik het een voorrecht om aan het avondmaal deel te nemen en te mogen stemmen voor nieuwe ambtsdragers.

Jongeren moeten niet aarzelen met het doen van belijdenis omdat ze denken dat ze er eerst “goed genoeg” voor moeten zijn en over voldoende kennis moeten beschikken. Dat is absoluut niet waar! Voor God ben je namelijk altijd goed genoeg! Als jij met hart en hoofd belijdt dat God jouw Vader is en dat Jezus Christus voor jouw zonden is gestorven, dan staat je geloof als een huis. Dat is niet alles, maar wel het begin. En genoeg om belijdenis te doen!’

‘Er is een Vader die heel goed kan luisteren’

Anne Prins (19) deed op 13 mei 2012 belijdenis in De Lichtkring (GKv Amersfoort-De Horsten).

‘Mijn belijdenis was een grote stap in mijn relatie met God. Alleen zag ik het toen vooral als een soort stempel: dat je een goed geloof had en dat je vrijwel niet meer verder zou groeien. Nu ben ik van mening dat het juist het begin is van een leven met God, waarin je met ups en downs te maken hebt.

Zo heb ik gekampt met een depressie. In die periode richtte ik me minder op God. Sinds een aantal maanden ben ik me daarvan bewust en zoek ik naar manieren om God meer te betrekken bij mijn dagelijkse bezigheden. Ik ben brieven aan Hem gaan schrijven en praat meer met Hem.

Na mijn belijdenis had ik het gevoel dat ik losgelaten werd en voelde ik me best eenzaam. Ik heb me toen ingezet voor de jeugdvereniging 16+.
Jongeren die twijfelen, over het geloof of waar dan ook over, raad ik aan om met iemand in gesprek te gaan. Ik weet uit ervaring dat er een Vader is die heel goed kan luisteren. Wat je uiteindelijk ook zult beslissen, maak een besluit voor God en jezelf.’

‘Mijn geloofsleven is niet meer wat het geweest is’

Gertjan van Ee deed op 29 april 2012 belijdenis in de NGK Voorthuizen-Barneveld.

‘Terugkijkend op mijn belijdenis heb ik vooral het gevoel dat ik te snel ben gegaan op een moment in mijn leven dat ik over veel dingen niet zeker was. Mijn belijdenis voelde destijds als een vast punt, een keuze waarvan ik hoopte dat ik er later houvast aan zou hebben. Maar het tegenovergestelde bleek waar. Ik ging studeren, verhuisde uit mijn “veilige” en vertrouwde omgeving, leerde nieuwe mensen kennen, deed nieuwe ervaringen op en kreeg daarbij ook een andere blik op het leven. Mijn geloofsleven begon te verwateren.

Ik ben nog steeds kerkelijk actief en kom met grote regelmaat in de diensten, maar ik merk dat ik er meer moeite mee begin te krijgen. Vooral mijn persoonlijke geloofsleven is niet meer wat het geweest is. Ik denk dat ik altijd al meer twijfel heb gehad dan ik wilde toegeven, waardoor ook mijn belijdenis, nu terugkijkend, niet op zijn plaats was. Ik ben niet van plan om de kerk zomaar de rug toe te keren, maar op het punt waar ik nu sta, is mijn persoonlijke geloofsleven beperkt.’

‘Wat is het leven toch mooi met Jezus!’

Cindy Vonk deed op 13 april 2014 belijdenis in de NGK Sliedrecht. Bij die gelegenheid werden ook haar drie kinderen Jop, Bo en Daan gedoopt.

‘Drie jaar geleden begon mijn zoektocht. Ik vroeg me af: wat doen al die mensen op zondag in de kerk? Ze zeggen dat je er rust vindt… Aan die rust heb ik behoefte, maar vind ik die daar in de kerk, bij God? Na de Alpha- en Bètacursus wist ik: God is er voor me als ik Hem nodig heb! En Hij heeft zijn Zoon gegeven om ook mijn zonden te vergeven.

Mijn beslissing om ja te zeggen tegen God en de gemeente geeft me houvast. Ik voel me één met andere christenen. Wel voel ik me nog heel groen in het geloof. De Bijbel is voor mij soms nog moeilijk te volgen, maar ik merk dat ik alles als een spons in me opneem. Ik ga graag naar Bijbelstudies en de wijkkring om te leren van God en hoe anderen God in hun leven laten delen!’