Bidden van duim tot pink

Sommige momenten blijven me voor altijd bij. Ik was een biddagkerkdienst aan het voorbereiden en wilde de liturgie vormgeven rond de verschillende soorten gebed. Maar welke waren dat ook alweer? Ik moest er echt even over nadenken. Vervolgens dacht ik: kan ik niet een ezelsbruggetje bedenken om de verschillende soorten gebed te onthouden?

Mijn oog viel op mijn hand. Het zou mooi zijn als ik ze kan onthouden met behulp van de vijf vingers aan mijn hand, dacht ik, want mijn hand heb ik altijd bij me. Ik heb dat moment als een soort openbaring ervaren. De vijf vingers bleken samen een gebedshand te vormen, die mijn bidden sindsdien diep beïnvloed heeft.

In de gebedshand staat elke vinger voor een onderdeel van het gebed. Tegelijk geeft elke vinger ook diepgang aan dat onderdeel. Vanwege de beschikbare ruimte moet mijn uitleg daarvan beknopt zijn.

Duim: lofprijzing
Diepgang: de duim omhoog steken betekent iets of iemand heel goed vinden. Lofprijzing is de duim omhoog voor God: ‘God, U bent goed, want…’

Wijsvinger: danken
Diepgang: alles wat ik heb, heb ik gekregen (1 Korintiërs 4:7). Toch dank ik God vaak maar voor een beperkt aantal dingen. De wijsvinger helpt me, want alles waar ik naar kan wijzen staat voor iets waar ik God voor kan danken. Probeer het maar eens uit op de plek waar je dit leest!

Middelvinger: schuld belijden en vergeving vragen
Diepgang: de Nederlandse cultuur kent geen sterker gebaar om iemand af te wijzen dan de opgestoken middelvinger. Zonde doen is veel meer dan een regel overtreden. Zonde is God verdriet doen en zijn regels afwijzen. Zondigen is je middelvinger opsteken naar God.

Ringvinger: bidden voor anderen
Diepgang: dat je met iemand verbonden bent, kun je laten zien met een ring om de ringvinger. Zo herinnert deze vinger me eraan dat ik met heel veel mensen verbonden ben. En dan geldt: jij hoort bij mij, dus bid ik voor jou.

Pink: bidden voor jezelf
Diepgang: in het oude kinderversje Naar bed, naar bed, zei Duimelot wordt de pink ‘het kleine ding’ genoemd. Deze vinger zet me op mijn plaats: ik ben maar een klein mensje, wat heb ik de grote God nodig om te leven. En gelukkig kan ik Hem bidden!

Ook de volgorde van de vingers is een ezelsbruggetje vol betekenis. Lofprijzing gaat natuurlijk voorop. Danken komt voor vragen, en zo sta ik eerst stil bij wat ik al gekregen heb, voor ik met mijn wensen kom. Schuld belijden staat ook voor vragen. Waar haal ik het lef vandaan van alles aan God te vragen als mijn schuld nog in de weg staat? Bidden voor mijzelf komt als laatste. Het biedt gezond tegenwicht tegen mijn neiging om bidden voor mezelf het belangrijkste van mijn gebed te laten zijn.

Rozenkrans

Ik gebruik de gebedshand soms als een soort rozenkrans. Vooral op momenten dat ik moe ben of als het druk is in mijn hoofd. Ik pak dan met mijn linkerhand één voor één de vingers van mijn rechterhand vast, te beginnen bij de duim. Zo houd ik de aandacht erbij en geef ik elk onderdeel van mijn gebed de woorden die het verdient.

De gebedshand helpt ook tegen wat ik noem ‘eenzijdig’ bidden. Bij ziekte bijvoorbeeld kan ik alleen maar denken aan beter worden. Dan helpt de gebedshand mij om geen gebedsegoïst te worden: ‘God, ik loof U omdat U mijn lichaam gemaakt hebt en mijn leven in uw hand is. Ik dank U voor alles van mijn lichaam dat het wel goed doet. Ik belijd U dat ik me zorgen maak en mijn ziekte gebruikte als excuus om chagrijnig te doen. Ik bid voor andere zieken, en voor gezonde mensen die niet weten dat ze hun leven van U krijgen. En ten slotte bid ik voor mijzelf, wilt U mij beter maken?’

Webtip
Op www.jeroensytsma.nl is informatie en materiaal te vinden om de gebedshand met kinderen te delen.