Column: Kan ik zelf wel

‘Kindvrij’ is een woord dat in onze individualistische samenleving snel aan populariteit wint. Er kunnen op vakantie kindvrije accommodaties worden geboekt en er wordt actie gevoerd voor kindvrije restaurants.

Soms zie ik hier ook iets van in de kerk, als gemeenteleden hun irritatie over wiebelende en giebelende kinderen niet onder kerkstoelen of -banken steken. Daarmee krijgen ze de ouders op de kast, want hun kroost gedraagt zich uiteraard keurig, in eettentjes én in de kerk. Niemand mag er iets van zeggen, kinderen moeten zich toch ook thuisvoelen in de kerk. Zeker in onze kerken, waar het verbondsdenken zo belangrijk is. Daarom zingen we een kinderlied, daalt de dominee vóór de preek af voor een eigentijdse versie van het evangelie, waarna de kinderen naar de kindernevendienst gaan. Zo vullen we in wat Jezus bedoelde toen Hij zei: ‘Laat de kinderen bij Me komen.’

Hun kroost gedraagt zich uiteraard keurig, in eettentjes én in de kerk

Maar zijn we niet vergeten dat de doop, het verbond tussen God en mensen, meer kanten heeft? In sommige kerken belooft de gemeente hardop om de ouders te steunen bij het geven van een christelijke opvoeding. Hoe kun je dat handen en voeten geven? Bijvoorbeeld door een opvoedkring waarin jonge en rijpere ouders ervaringen uitwisselen over het grootste missionaire project in hun leven: hun kinderen in het geloof opvoeden. Het vraagt een open houding van ouders, zodat ze elkaar in liefde kunnen aanspreken op hun keuzes. Voor elkaar bidden nadat iemand eerlijk zijn of haar worsteling over een twijfelend kind heeft gedeeld, hoort daar ook bij.

Ouders eisen in de kerk een plek voor hun kinderen op, maar doen dat soms op dezelfde individualistische basis als degenen die kindvrij willen dineren of in uiterste concentratie naar een preek willen luisteren. Ze bepalen zelf wel hoe ze de christelijke opvoeding vormgeven, die ze God, hun kind en de gemeente beloofd hebben. Daarin zijn ze net zo wijs als hun dreumesen die het wel ‘zelf doen’.