Wereldbaan

Wat zeg je als mensen je vragen wat voor werk je doet? Misschien heb je werk met uitdaging en avontuur. Je bent advocaat en hebt een belangrijke rol in rechtszaken die breed aandacht trekken. De vader van één van de teamgenootjes van mijn zoon is helikopterpiloot bij de luchtmacht. Daar kun je mooie verhalen over vertellen langs de lijn van het voetbalveld. Maar wat zeg je als predikant?

Wat moet ik zeggen als mij wordt gevraagd welk werk ik doe? Ik ben predikant, zeg ik altijd. Op zich is dat natuurlijk al best bijzonder. Geen beroep van zeg maar dertien in een dozijn. Soms kijken mensen verrast. Soms kijken ze ook een beetje ongemakkelijk. Ben je dan heel gelovig, en zo? Ga je mij nu proberen te bekeren?

Ik las een tijdje geleden Magdalena, het boek van Maarten ‘t Hart over zijn moeder. In dat boek beschrijft Maarten ‘t Hart hoe hij een dominee ontmoet rond het sterven en de begrafenis van zijn moeder. Een heel aardig iemand, tot zijn verrassing, maar toch, zegt Maarten ‘t Hart, uit hoofde van zijn functie altijd ‘colporteur van bizarre lulkoek’. Als ik het lees, kan ik mijn lachen niet inhouden. Tegelijk legt hij ook stilletjes de vinger op de zere plek: het swingt niet echt om als predikant door het leven te gaan, of wel?

Wieg tot graf

Laatst stuurde iemand uit onze gemeente mij een link van een filmpje op YouTube. Het is een interview met de populaire Britse predikant J. John, die vertelt hoe hij omgaat met de vraag ‘wat voor werk doe jij?’ Ook hij krijgt altijd gemengde reacties als hij zegt dat hij dominee is. Maar hij heeft er iets op gevonden.

Hij vertelt hoe hij een keer, wachtend op het vliegveld, met een vrouw in gesprek kwam. Ze vroegen naar elkaars bestemming en even later naar elkaars werk. Toen deze vrouw hem naar zijn werk vroeg, antwoordde J. John dat hij aangesloten was bij een wereldwijd opererende onderneming met vestigingen in alle landen. De interesse van de vrouw was gewekt: wat doen jullie dan? O, heel veel, zei de predikant, wij helpen mensen verder op allerlei niveaus: we huisvesten en ondersteunen talloze hulpprogramma’s voor mensen die in de knel komen, we zorgen voor ouderen, wezen, huwelijken en gezinnen, bemoeien ons intensief met het herstel van relaties en het rechtvaardig handelen van mensen op allerlei gebied. Waar het op neerkomt, zei de predikant, wij zorgen voor mensen van de wieg tot het graf. De vrouw was helemaal enthousiast. Als je toch je steentje mag bijdragen aan zo’n onderneming! Hoe heet die organisatie en waar kan ik haar vinden, vroeg ze. En J. John zei: de kerk.

Bemoediging

Het gaf hilariteit in de studio. Ik zou zeggen: zoek het filmpje eens op, het is de moeite waard (youtu.be/L6TGxKvSqH8). Want als je er even dieper over doordenkt, gaat er ook stimulans en bemoediging vanuit om je op je eigen plek te blijven inzetten – als ‘gewone’ gelovige of als predikant in de uitoefening van je werk. Nergens en bij niemand gaat het vanzelf.

Het is niet altijd makkelijk om deel uit te maken van een kerk of in de kerk werkzaam te zijn. Waar is het heilige vuur en de hartelijke betrokkenheid? Waarom zet ik me voor de kerk in? Maar werkelijk waar, als je even boven jezelf en je eigen kringetje uit kijkt, wat een ‘wereldbetrekking’ is het toch, letterlijk en figuurlijk!

Niet alleen predikanten en andere kerkelijke functionarissen zijn erbij betrokken, maar elke volgeling van Jezus Christus. Als lid van een kerk, als deel van Christus’ lichaam, als burger van het koninkrijk van God. Weet jezelf opgenomen in de wereldwijde onderneming die God is begonnen. Iedereen draagt op zijn eigen plek en met zijn eigen gemeente een steentje bij aan dat wereldwijde geheel. Een wereldbaan… Hoe geweldig is dat!