Andere tijd, andere mensen, anders evangeliseren

In de vijfde eeuw brachten Sint Patrick en zijn broeders het goede nieuws naar de Kelten. Ze zochten een manier om dicht bij het hart te komen van mensen uit een heidense cultuur. Ze vonden deze in de Keltische liefde voor muziek, zang en het vertellen van verhalen over goed en kwaad. Het goede nieuws bleef inhoudelijk overeind, maar werd ‘verpakt’ in nieuwe vormen die aansloten bij de doelgroep.

Net als Patrick staan wij voor de opgave om, rekening houdend met onze eigen cultuur, Gods boodschap dichtbij te brengen. Dat vraagt dat we leren omdenken. Om mensen in onze gevoelscultuur te kunnen ‘raken’, zullen we veel meer moeten werken vanuit ervaring, in plaats van informatie te verstrekken. Dat is in de kerk al wenselijk, maar daarbuiten is het absolute noodzaak.

Onze vroegere methoden deden een beroep op argumenten (apologetiek) en presenteerden het evangelie op een ‘logische’ manier: via het verstand naar het gevoel. Tegenwoordig proberen steeds meer christenen en gemeenten te beginnen met iets als een ervaring met God, voordat ze mensen verdere informatie geven. Ze zorgen voor mensen die alleen zijn, bieden ondersteuning bij ziekte en sterven, en delen ruimhartig uit. Want dát laat iets van God zien, die zelf eindeloos ruimhartig uitdeelt. Ze laten in hun daden zien hoe God is, zodat mensen het kunnen voelen.

Zoutvaatje

Dat vereist wel dat je uit je zoutvaatje komt, die comfortzone van huis, kerk en christelijk netwerk. Dat je de wereld ingaat, het liefst vlakbij huis, en tijd vrijmaakt voor ontmoeting.

Veel mensen gingen weer naar Opwekking, om onder elkaar te zijn en opgeladen te worden. Daar is niets mis mee. Mijn telefoon moet ik ook opladen, zodat ik er daarna mee kan bellen en mensen kan spreken. Een alternatief voor Opwekking was geweest om tijdens de pinksterdagen – het feest van de Geest van getuigenis – met vrienden naar een muziekfestival te gaan, of met wat kennissen naar één van de havenevenementen, of naar een barbecue met collega’s. Want evangelisatie is denken in ontmoeting en delen.

Mysterie

Vroeger gaven we de Bijbelse informatie door in standaard presentaties. Een paar voorbeelden. Een oude bekende volgt de logica van de Bijbelse geschiedenis: schepping > zondeval > verlossing door het kruis > nieuw leven > hemel. De Alphacursus is opgebouwd volgens het presentatieprincipe: is christendom saai? > Jezus’ leven en dood > wat geloof is > Bijbel, gebed en Gods leiding > werk van de Geest > omgaan met zonde > doorgeven!

We dachten dat christenen en niet-christenen inzicht kregen en overtuigd werden door zo’n logische presentatie van feiten, stappen en afgebakende brokken informatie. Net zoals wijzelf in de kerk zijn onderwezen en we nog steeds nieuwe generaties in de kerk geloofsonderwijs geven. Catechesemethodes worden opgebouwd in logische stappen en de informatie wordt hapklaar opgediend. Maar het geloof in God is een mysterie. En geheimen leg je niet uit, die moet je ontdekken!

Metaforen

Mensen hebben via internet toegang tot heel veel informatie. De kunst is om hen zover te krijgen dat ze gaan zoeken, uitzoeken en onderzoeken. Jezus geeft zijn onderwijs in metaforen en Hij legt ook uit waarom. Aan de leerlingen is het geheim van het koninkrijk van God onthuld, maar zij die buiten blijven staan, krijgen alles te horen in gelijkenissen, ‘opdat ze scherp zien, maar geen inzicht hebben, opdat ze goed horen, maar niets begrijpen, anders zouden ze zich bekeren en vergeving krijgen’ (Marcus 4:11-12). Mensen die antwoorden krijgen op vragen die ze niet hebben gesteld, die luisteren niet, geloven het niet, willen het niet. Maar mensen die zoeken? Die vinden!

Ontmoeten, ervaringen delen en mensen verleiden verder te kijken, dat maakt je een Patrick van deze tijd.