Een gouden ring

Een beetje gek doen. In de eerstvolgende redactievergadering stel ik voor om abonnees te vragen welke twee Bijbelboeken bij hen favoriet zijn. Naar de uitslag gis ik niet; ik zeg al wel dat mijn twee favorieten Spreuken en Prediker zijn.

Vreemd: waarom twee oudtestamentische boeken? Misschien vanwege de sfeer van wijsheid in beide boeken, waar je steeds iets van opsteekt. Of vanwege de diepere lagen die in bijna elk zinnetje verborgen zitten, lagen die bovenkomen als je erover leest of er een preek over hoort.

Waarom deze intro en die kop? Wel, ik word een beetje moe van al het geluid om mij, om ons heen. Geluid in Amerika, waar het nieuws dagenlang gaat over een aandoening bij de ene kandidaat, terwijl de andere kandidaat – bekend van soms bijna misselijkmakend kabaal – zich presidentieel voordoet.

Ik word een beetje moe van al het geluid om mij, om ons heen

Geluid in Nederland, over van alles en nog wat en recent over orgaandonatie. Het aanvaarde wetsvoorstel betekent een gering verschil met de huidige praktijk, van ‘nee, tenzij’ naar ‘ja, mits’. Dan hoor je: overheidsdwang. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar dat begrip verdwijnt bij het horen van het getuigenis van een ernstig zieke die wacht op een donororgaan. Hij sprak zich via sociale media uit vóór het wetsvoorstel en kreeg grote, niet te herhalen, woorden over zich heen.

Geluid is er, helaas ja, ook in de kerk. We vinden overal iets van, vooral van voorgangers. En dat laten we weten ook: het gaat om wat ik voel en denk, om wat voor mij principieel (!) juist is, toch?

Overdrijf ik? Vast. Maar lees een zinnetje uit een classisverslag. Een predikant vertrekt vanwege emeritering en vraagt ‘aandacht te blijven geven aan de ethiek van de omgang: (…) vooral luisteren naar wat de ander beweegt’.

Ik lees dus graag in Spreuken en Prediker. Omdat beide veel wijze dingen zeggen, ook over kabaal. Neem Spreuken 17:27: ‘Een verstandig mens is karig met zijn woorden.’ Of 25:12: ‘Een wijze vermaning voor een luisterend oor is als een gouden ring.’ Maar ja, wil ik nog vermaand worden? En kan ik nog luisteren?