We hebben elkaar gevonden

Het is 2025. Ik kijk naar de kerk in Nederland: naar mijn kerk, naar de andere kerken. Wat is er sinds 2016 veel veranderd. Mijn eigen lieve Rooms-Katholieke Kerk is klein geworden. Kerkgebouwen zijn gesloten en soms afgebroken. Net als bij de PKN.

André van Aarle: ‘2025: de kleiner geworden kerk leeft!’

Negen jaar geleden waren er nog drie kleine gereformeerde kerken: de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt (waarvan vrijgemaakt, dat wist de jonge generatie niet meer, laat staan waarom), de Nederlands Gereformeerde Kerken (een naam die al een beperking aangeeft) en de Christelijke Gereformeerde Kerken (dat klinkt alsof zij de enige christenen zijn). Wonderlijke namen waren dat. Gelukkig zijn deze kerken nu één kerk geworden. Jammer dat er dan altijd weer mensen zijn die niet meegaan en klein voor zichzelf beginnen, maar goed. Die stappen later wel in.

Het waren lastige jaren voor de kerk. Maar wat ben ik blij met deze tijd. 2025: de kleiner geworden kerk leeft! We hadden veel eerder moeten stoppen met energie te steken in gebouwen en organisaties. Wat een lucht en ruimte hebben we nu. Hoewel we nog verschillende kerken zijn en er in de verschillende stromingen andere accenten worden gelegd, hebben we elkaar gevonden. We hebben ontdekt dat we ons geen scheuringen en ’eigen gelijk’ meer kunnen permitteren.

Wat mooi dat we nu eens in de drie jaar een landelijke kerkendag hebben, met lofprijzing, kraampjes, informatie, gebed, inleidingen en ontmoeting. Wat mooi dat de EO en de KRO-NCRV hieraan meewerken. Wat mooi dat bisschoppen, predikanten en voorgangers samen voorgaan in de slotviering en dat we allemaal kunnen belijden dat eenheid en waarheid hand in hand gaan, en dat Jezus Christus onze verlosser is, de weg, de waarheid en het leven. En bovenal: wat mooi dat in de steden en dorpen parochies en gemeenten elkaar weten te vinden en dat we elkaar helpen. In grote delen van het land werken we diaconaal samen en zien we in wijken en dorpen om naar de noden van de naasten.

Wat was ik dankbaar dat ik in 2025 mocht preken in een gereformeerde kerk. Eén van de oudere kerkgangers zei: ‘Ik heb er wat moeite mee dat u de kansel op gaat. Wij waren vroeger vrijgemaakt, weet u.’ Ik zei: ‘Dat bent u nog steeds. En zal ik u wat zeggen? Wij roomsen zijn ook vrijgemaakt!’

André van Aarle (54) is rooms-katholiek pastor in Langeraar en omgeving en heeft veel (familie)contacten in vrijgemaakte kring.

Ik droom van de gemeente als het lichaam van Christus: we ondersteunen, troosten en bemoedigen elkaar in moeilijke tijden, maar er is ook ruimte voor vreugde en vrolijkheid. Ik zie een enthousiaste groep mensen voor me, sterk verbonden met elkaar, hun leven gericht op God, met het verlangen om anderen te vertellen over Gods liefde.

In Jezus’ lichaam gebeuren mooie dingen. Mensen transformeren, doordat God werkt in hun leven en ze onder de indruk raken van zijn genade. Zieken worden genezen. Mensen ontvangen bijzondere gaven van de heilige Geest en leren die op een mooie manier te ontwikkelen en te gebruiken. Onderling ontstaan hechte vriendschappen.

In dit alles krijgt God alle eer. Hij is het centrum. Samen zijn we Jezus’ volgelingen, vervuld door de heilige Geest. God is niet een God uit het verleden: Hij vergeeft niet alleen onze zonden, maar wil ons op dit moment transformeren, zodat we op Hem gaan lijken.

Aline, 18 jaar