Column: Het einde der tijden

Als we met iemand over het geloof spreken, is de eindtijd wellicht niet het eerste onderwerp dat ter sprake komt. Al is het wel actueel: ‘Dankzij president VS is Apocalyps weer wat dichterbij’ kopten de kranten. Niet weer Trump, hoor ik u denken. Die man veroorzaakt al genoeg stress. Ik ben het met u eens.

Waar ik hoopte dat de Amerikaanse soep niet zo heet gegeten zou worden als hij tijdens Trumps campagne opgediend werd, branden veel mensen zich er nu al aan, denk maar aan Mexicanen of vluchtelingen. Meteen stelden Amerikaanse atoomwetenschappers de doemdagklok bij. Door Trump is de wereld een stapje dichterbij een catastrofale ramp, vrezen ze. Het is tweeënhalf voor twaalf.

Meteen stelden Amerikaanse atoomwetenschappers
de doemdagklok bij

Voelt u dat ook zo? Alle tumult ver weg en dichtbij kan het gevoel geven dat we geen controle op het grotere geheel hebben. Alsof de dingen uit de hand lopen en we verlegen ‘ik stond erbij en ik keek ernaar’ meezingen. Dat het einde dichterbij komt, is niets nieuws. De Bijbel is er duidelijk over. Maar als iemand die opgroeide in een zonnige tijd van vrede en welvaart, zie ik nu donkere en dreigende wolken samenpakken. Ik kan schuilen onder mijn geloofsparaplu, die mijn Vader stevig vastheeft, of ik kan op pad gaan en anderen paraplu’s aanreiken. Dan moet ik rennen, want de helse bui kan elk moment losbreken – of voorlopig overwaaien.

Wat doet het gevoel van urgentie met ons? Verlamt het ons of stimuleert het ons om naar de ander om te zien? Je verlamd voelen hoeft niet, omdat we bij God geborgen zijn en daardoor enige ontspanning mogen ervaren. De tweede optie is die van het evangelie: omzien naar elkaar en de aarde in de naam van Jezus. Niet als missionair correct gedrag omdat de eeuwigheid zich aandient en er zo veel mogelijk zieltjes gered moeten worden, maar gewoon opkomen voor de ander in het hier en nu. Tegen het egoïsme, voor gerechtigheid. Dat is gelijk een beter beginpunt voor een gesprek over het geloof dan het einde der tijden.