Column: Moederdag

Waarom sleept Nederland zich collectief naar bloemisten, chocolatiers en slijters? Ons land verenigt zich rond de viering van moederdag. Thuis voer ik een eenzame strijd tegen deze commerciële wolk van knutselwerkjes en ontbijt op bed. Waarom zou ik mijn echtgenote verrassen met een smoothieshaker die zij gewoon zelf aan kan schaffen? Bovendien: zij is niet eens mijn moeder. U begrijpt dat dit laatste argument ons huwelijk op de rand van de afgrond brengt. Daarom koos ik de weg van de minste weerstand en schaarde ik mij in de massa. Altijd weer die navelstreng die rationele argumenten uit handen slaat.

Over moeders gesproken: laatst werd ik broederlijk vermaand. We zongen over de Geest ‘zacht als de wind, een sterke moeder bij haar kind’ en ik was die man die dit lied aangezegd had. Maar mag dat wel, God met een moeder vergelijken? Heeft Jezus ons niet geleerd God als Vader aan te spreken?

Altijd weer die navelstreng die rationele argumenten uit handen slaat

Feedback op preek en liturgie probeer ik altijd als een cadeautje uit te pakken. Met de laatste constatering ging ik ruimhartig akkoord. Natuurlijk leren we God als Vader kennen. Maar desalniettemin had ik nog twee ijzers in het vuur. We zongen over de Geest, die doet in goede zorg toch niet voor een moeder onder? Bovendien wordt het moederbeeld ook in het Oude Testament een enkele keer op God toegepast. ‘Kan een vrouw haar zuigeling vergeten? Zelfs al zou ze het vergeten, Ik vergeet jou nooit’ (Jesaja 49:15).

Het beste argument viel mij een week later in de schoot. We zaten in de kerk. Een wesp vloog onverhoeds in de mouw van een jongetje. Zijn moeder twijfelde geen seconde. Met een ferm gebaar trok zij het shirt over zijn hoofd, sloeg de wesp tegen de grond en doodde de indringer met haar hoge hak. Een sterke moeder die onverschrokken de vijand weert. Zou God daarmee niet te vergelijken zijn?