Column: Nieuwe kerk

Ik was erbij op 11 november in de Nieuwe Kerk in Kampen: het begin van verzoening en hereniging van gereformeerd-vrijgemaakten en Nederlands-gereformeerden. Op een plek waar ooit de breuk hevig is beleefd. Er waren veel mensen van toen. We zongen samen psalm 133, over het opnieuw in vrede samenwonen, sommigen met tranen op de wangen. Hier is veel voor gebeden. God geeft na vijftig jaar een nieuwe weg. Dit is het wonder van het werk van de heilige Geest.

De volgende dag heb ik aan mijn (volwassen) kinderen verteld hoe me dit geraakt heeft. Zij hebben hun drukke levens, hun gezinnen, zijn kerkelijk meelevend, maar met afstand tot wat er institutioneel gebeurt op landelijke vergaderingen en synodes. Een breuk van vijftig jaar geleden is voor hen iets van een vorige generatie. Maar als ze horen over bereidheid tot verzoening en over kerken die in staat zijn weer bij elkaar te komen, warmt dat ook hun hart.

In deze hereniging is er de beleving van Gods genade voor ons

Wat zou het mooi zijn als de hereniging leidt tot geestelijke winst voor de nieuwe kerk die gaat ontstaan. Juist voor deze jonge generaties in de kerk. We hoeven straks niet meer steeds achterom te kijken, maar kunnen samen vooruitkijken en vrijuit christen zijn en kerk zijn in onze tijd.

Ja, een nieuwe kerk. Sommigen zeggen dat zo’n hereniging iets institutioneels is en misschien ook wel achterwege kan blijven. Dat zou waar zijn als de hereniging alleen maar institutioneel zou zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo. Dat werd op die bewogen plek in de Nieuwe Kerk in Kampen heel erg zichtbaar. In deze hereniging is er de beleving van Gods genade voor ons, mensen die vast kunnen zitten in conflict en onvermogen. Er is een bevrijdende God en Hij leeft. Dat delen we met elkaar en zo worden we ook weer sterk. In Efeze 4 wordt iets gezegd over wat het geheim is van de kerk: een lichaam dat toegroeit naar Christus en zichzelf opbouwt in liefde. Laat dat de nieuwe kerk zijn van ons, onze kinderen en kleinkinderen.