Column: Bingo

Afgelopen week was de primeur: bingo in de kerk. De molen met witte balletjes stond niet in het liturgisch centrum, maar in het restaurant. Veiligheidshalve vermeld ik ook dat de samenkomst niet door de kerkenraad belegd was. Dit kwam bottom up, uit behoefte om een gezellige avond voor de buurt en de bewoners van ons huis te organiseren.

Dat Vathorst na 500 jaar Reformatie het kansspel gedoogt, zal menigeen met afschuw vervullen. Wie even zoekt in gereformeerde kring wordt ter rechterzijde gewaarschuwd voor elke vorm van loterij. ‘Maar vervloekt is het spel, dat onheilig speelt met Gods voorzienige besturing’ (ds. G.H. Kersten).

Nu heb ik niets met loterijen. Als in Vathorst de kanjer op mijn postcode valt, zal ik als have not door het leven gaan. Toch overweeg ik om onze bingoavond aan te melden als protestantse pioniersplek.

Bingo brengt wijkgenoten over de vloer die je met liturgisch bloemschikken nooit bereikt

Wat pleit daarvoor? Allereerst gaat het hier niet om BMW’s, maar om vriendenprijzen waarmee lokale ondernemers zich aan Hart van Vathorst verbinden. Vervolgens is bingo één van de meest inclusieve spelen ter wereld. Hoogbegaafdheid of slimme strategie leveren niets op, je hoeft alleen maar cijfers weg te strepen. Dat laatste element is een hoopgevend detail: wie cijfers herkent, kan meespelen. Dat geldt dus ook voor de Syrische vluchteling die de taal niet beheerst. En last but not least: onze bingo brengt een groep wijkgenoten over de vloer die je met liturgisch bloemschikken of opvoedconsulten nooit bereikt.

Kun je als kerk nog meer met een bingo? Op de avond zelf gebeurde iets onverwachts. Jessica, één van onze bewoners, moest een liedje zingen. Die milde straf stond op het inleveren van een foute bingo. Natuurlijk viel de keus op haar favoriet: ‘‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer, mijn God’. Op dat moment kwam de dominee voorbij en nodigde Jessica mij uit voor een duet. Zo zongen wij samen over God voor honderd bingospelers. Maar dat is een kwestie van geluk hebben…