Beste jeugdwerker, jeugdouderling, dominee …

Een berichtje voor jou aan het einde van dit rare jaar. Om je te bedanken voor wie je was en bent voor onze jongeren! Het was een jaar dat je wellicht met een zucht achter je zal laten. Met voorzichtige moed en hoop kijk je om de hoek van 2022. Wat zal het ons brengen?

(beeld Belitas/iStock)

Kunnen de clubs weer starten in het nieuwe jaar, gaat de catechese door en kunnen we eindelijk op kamp? Mogen we weer een spetterende jeugddienst organiseren waarin we uit volle borst kunnen zingen? En dat sporttoernooi waarvan het draaiboek al lang op de plank ligt, zou het nu eindelijk door kunnen gaan? Ik gun het jou en de jongeren van harte!

Maar wacht even met het dichtgooien van de deur van dit jaar. Het is een goede traditie om aan het eind van het jaar terug te kijken: wat neem je mee en wat laat je met plezier achter je? In 2021 kon opnieuw veel niet doorgaan. Denk maar aan alles wat je had bedacht en misschien al georganiseerd en na een nieuwe persconferentie moest worden afgelast. Of aan het aantal besmettingen onder de jongeren of in de kerk dat roet in het eten gooide.

Maar stop… Focus nu even niet op de activiteiten. Neem aan het eind van dit jaar de tijd om te bedenken wie jij voor jongeren mocht zijn, want dat is veel belangrijker dan alle activiteiten bij elkaar. Juist nu hebben jongeren behoefte aan mensen die er voor hen zijn. Ze zoeken naar voorbeelden om van te leren hoe ze in deze tijd kunnen over-leven en over-geloven. Ze kijken naar je, omdat ze mensen nodig hebben tegen wie ze kunnen schoppen, schuren en bij wie ze kunnen schuilen.

Het is niet de vraag of je een identificatiefiguur bent maar wat voor identificatiefiguur je bent. Hebben ze in jou iets van Jezus gezien? Dat appje met de vraag hoe het met ze gaat, de knipoog als je ze tegenkomt, die keer dat je bij de voetbal ging kijken van jongens die op je club zitten … dat zou Jezus ook doen. Dat je er bent, is van veel meer betekenis dan de afgelaste activiteiten. Met ‘zijn’ kun je niet genoeg ernst maken.

En voor het nieuwe jaar? Richt je niet (alleen) op wat je wilt doen, maar op wie je mag zijn voor jongeren. Ga met God en stel je beschikbaar voor Hem. Vraag Hem om open ogen en een open hart voor wie Hij op je pad brengt. Hij wil je graag gebruiken.

Ik wens je veel zegen en blijdschap toe – hoe het ook gaat lopen of als het nog even stil blijft staan.

Petra Kiks

Praktische tips

Hoe kun je er voor je jongeren zijn in plaats van je alleen de focussen op het doen van allerlei activiteiten – en enorm te balen als het weer niet door gaat? Ik geef je een paar tips:

• Stel je beschikbaar voor God. Vraag om open ogen en open hart om de jongeren echt te zien. Maar bedenk voor je dat doet wel of je het echt wilt en daarin tijd en jezelf wilt investeren. Als je dit bidt tot God, zal Hij ook luisteren en jongeren op je pad brengen!
• Realiseer je dat het niet van jou of je activiteit afhangt. God wil je gebruiken, maar Hij is niet van je afhankelijk. Vaak organiseren we ons een slag in de rondte en vragen dan tenslotte Gods zegen erover. Maar Hij heeft een plan met je jongeren, daarmee is Hij al veel langer bezig dan jij. Jij mag erin meehelpen. God wil je gebruiken (wat een hemelse eer!), maar bedenk dat Hij de regisseur is! Ga Hem dus niet voor de voeten lopen – hoe goedbedoeld ook!
• Bid voor de kinderen en jongeren op je club, catechese of vereniging. Breng hun naam bij God met een trouwe regelmaat. Luister wat Hij je in je hart wil leggen. Die toevalligheid dat je iemand net tegenkwam toen het nodig was, kon wel eens verhoring op je gebed zijn!
• Als je veel kinderen of jongeren hebt om voor te bidden verdeel ze dan onder de leiding. Neem allemaal een paar kinderen mee op je bidlijst en geef ‘die van jou’ wat extra aandacht als je ze ziet of juist als je ze een tijdje niet ziet!
• Stuur je jongeren een ouderwetse (met de hand geschreven) kerstkaart of breng met Oud en Nieuw een oliebol met een sterretje erin om ze een schitterend nieuw jaar te wensen.
• Vraag oudere gemeenteleden om mee te bidden voor de kinderen en jongeren – en voor jullie als jeugdwerkers!
• Er zijn jongeren in je gemeente die je in het oog en wellicht ook al in je hart en je gebeden hebt. Maar de afgelopen tijd zijn we ook jongeren uit het oog verloren. Dat gebeurde altijd al, maar de coronatijd heeft gemaakt dat het ritme van de kerkdienst, clubavond of catechese er niet meer was en we jongeren letterlijk niet meer zien.
  Zoek ze op, vraag hoe het met ze is en zeg hen dat ze gemist worden. Bid juist ook voor hen. Jij kunt ze zelf niet terugbrengen – God kan dat wel.
• Wees eerlijk! Doe je niet beter voor dan je bent of je je voelt! Jongeren prikken er dwars door heen. Je bent geen heilige, maar je hebt God ook zo nodig. Vertel hen dat en bedenk dat je kwetsbaarheid hen kan helpen. (Je hoeft niet tegen iedereen alles te vertellen maar speel geen heilig boontje!)
• Als er weer activiteiten kunnen en mogen: ga niet voor hen van alles organiseren, maar betrek ze erin! Als ze mee mogen doen, krijgen ze eigenaarschap. Dan wordt de kerk niet allen iets voor, maar ook van hen!
• Zolang we nog even weinig kunnen: laat ze meedenken of meedromen over een spetterend kamp of gemeenteweekend, vraag naar mooie ideeën en schakel ze in! Noem geen datum, maar zorg samen dat je een prachtig draaiboek hebt klaarliggen voor als het weer mag. Dan hoef je niet meer alles op te zetten, maar alleen maar een startsein te geven.
• Jezus onderwees in de synagoge maar we lezen veel vaker dat Hij ‘gewoon’ onder de mensen was. Wees daar waar je jongeren zijn: in het park, bij hun sport (als het weer mag) of maak een praatje met de knul die ’s avonds vakken vult bij de plaatselijke super. Jongeren – echt, het zijn net mensen – willen gezien, gehoord en gemist worden!