Redactioneel: Tieners

Vijf jonge mensen deden recent belijdenis van hun geloof in onze gemeente. Miriam, Henri, Boaz, Erik en Wendy zeiden ja tegen de God van hun doop, net als andere jongeren in andere gemeenten. Feest op aarde en feest in de hemel.

Toch kon ik niet ongeremd blij zijn. Ik dacht aan al die jongeren-van-nu die daar niet vooraan in de kerk stonden en aan al die jongeren-van-toen die de afgelopen decennia losraakten van God.

Eigen onderzoek in onze (overigens groeiende en bloeiende) gemeente wees eerder uit dat in het leven van één op de drie (oud-)gemeenteleden, geboren tussen 1959 en 1984, God geen waarneembare plaats meer heeft. Daarbij zijn er signalen dat de leeftijd waarop jongeren van God beginnen los te raken steeds lager komt te liggen. Vroeger lag dat bij zestien, nu bij twaalf. Ook lijkt één op de drie richting één op de twee te gaan.

Waarom heeft nog niet elke gemeente een eigen jeugdwerker?

In andere gemeenten zal dat niet veel anders zijn. Ik vraag me af: beseffen we wel dat zo stilletjes aan een groot deel van een generatie verloren gaat? Ik ben blij met wat er in onze gemeente gebeurt voor de jeugd – een nieuwe aanpak van het jeugdwerk, plannen voor een jeugdwerker – maar is het gevoel van urgentie overal groot genoeg?

Zien tieners in het leven van ouderen iets van Jezus, waarvan ze denken: wauw, dat zou ik ook wel willen? Komen hun vragen aan bod in de kerkdiensten, raken hun wereld en de wereld van God elkaar daar? Of schuiven we dat weg naar de vijf tot tien jeugddiensten die er jaarlijks naast de honderd ouderendiensten zijn?

Waarom heeft nog niet elke gemeente, desnoods samen met andere gemeenten, een eigen jeugdwerker die clubleiders, catecheten en andere betrokkenen ondersteunt? Met het kinderwerk zit het in veel gemeenten wel goed, maar hebben tieners in het beleid en de financiën echt voorrang?

Jezus maakt duidelijk waar de prioriteit moet liggen: niet bij de 99 schapen die de herder volgen, maar bij dat ene schaap dat verloren dreigt te gaan. Bij de tieners dus.