Column: Nymfa

Details kunnen veelzeggend zijn. In Kolossenzen 4 doet Paulus de groeten aan veel mensen, ook aan ‘Nymfa en de gemeente die bij haar thuis samenkomt’ (4:15). Oudere vertalingen lezen hier ‘Nymfas en de gemeente die in zijn huis is’. Kennelijk hebben tegenwoordige vertalers ontdekt dat de persoon die Paulus hier bedoelt een vrouw is. Zij had dus een gemeente aan huis.

In het Nieuwe Testament zijn er meer vrouwen met een huisgemeente. Priscilla bijvoorbeeld, samen met Aquila. En dan zijn er nog Lydia, Phebe en Junia met hun activiteiten in en voor de gemeente. Paulus is dankbaar voor al deze medearbeidsters. Het evangelie heeft hen aangeraakt en hun deze positie gegeven.

Waarom zeggen oudere vertalingen Nymfas in plaats van Nymfa? Konden toenmalige vertalers zich niet voorstellen dat vrouwen een huisgemeente in stand hielden? Ik weet het niet. Dit detail relativeert in elk geval het spreken over een ‘nieuwe hermeneutiek’ als het gaat over de rol van vrouwen in de kerk. Als er een nieuwe hermeneutiek is, dan is er ook een oude. Beslissend moet zijn wat de Bijbel ons te zeggen heeft.

Het vorige nummer van OnderWeg meldde dat zusterkerken in Canada de GKv en ook de TU in Kampen verwijten maken over het gezag van de Bijbel. Jammer. Tegen hen zou ik willen zeggen: ons enige verlangen is te luisteren naar wat het Woord van God ons vandaag te zeggen heeft, ook als het gaat over de dienst van mannen en vrouwen in de gemeente. Het hoort bij de vrijgemaakte traditie om nieuwe inzichten te winnen uit de Schrift. Dat is ons ‘huiswerk’, tot opbouw van elkaar en de gemeente.

Dat ene detail over Nymfa die ooit Nymfas heette, beslecht natuurlijk niet de discussie over man en vrouw en ambt. Maar het laat wel zien dat de oudere hermeneutiek de discussie misschien harder gemaakt heeft dan nodig is. Paulus beschrijft de terugkeer van de situatie zoals God die bedoeld heeft: mannen en vrouwen vullen elkaar aan en werken samen in het koninkrijk van God. Het is niet of-of, maar en-en.