Redactioneel: Ikke en de rest

Vaak werken conferenties als Opwekking zo dat je iets hoort of meemaakt wat nét anders is dan je gewend bent. Daar kun je je winst mee doen. Op Opwekking 2015 hoorde ik een referaat van de evangelische voorganger Wilkin van de Kamp, met als titel: Ik ben één van wij. Een beetje cryptische zin, die betekenis kreeg door zijn toelichting: de zin – die hij zomaar ergens op een viaduct in Duitsland tegenkwam – omschrijft fraai de drie-eenheid van onze God. En ik, klein mensje, mag uit genade één zijn met diezelfde God en met andere kinderen van Hem. Samen zijn we die ‘wij’.

Later dacht ik: ergens raakt die zin ook mijn plek te midden van mensen in de omgeving, en eigenlijk in heel dit land. In veel opzichten ben ik immers niet anders dan ‘zij’. We spreken dezelfde taal – dialecten daargelaten – en we hebben vergelijkbare gewoonten. En ook in ontwikkelingen en trends ben ik één van die ‘wij’. Neem de ik-gerichtheid en het gaan voor ontplooiing en materiële zaken: geld, een aardige auto, een net iets groter huis.

Kijk ik geen voetbal meer? Heeft dat zin?

Nu klinkt dit best wel bekend. Zo van: ja, zo is het, helaas… Een veel spannender vraag is: doe ik er iets mee, lijd ik hieronder, breek ik ermee? Te weinig, denk ik.

Een voorbeeld. Ik heb al sinds jaar en dag iets met voetbal. Dus kijk ik, weliswaar netjes tussen leeswerk door, naar het EK. Tegelijk erger ik me aan het feit dat daar mensen rondlopen die in een dag meer geld ‘verdienen’ dan anderen in een heel jaar. Dwaas dus, voor wie iets weet en ervaren heeft van de armoede waar miljoenen mensen mee te maken hebben.

Lastige column. Want wat doe ik hiermee? Kijk ik geen voetbal meer? Heeft dat zin? Het dwaze systeem verandert er niet door. Misschien zit er niets anders op dan te trainen, om zo heel dicht bij de betekenis van Wilkin te blijven. En, belangrijker, om goed te blijven luisteren naar de Trainer, de Geest van God, die in mij woont en mij graag praktische en tactische adviezen toevertrouwt.