Column: Goede vraag

Nu in januari de kerstdozen bij het oud papier staan, kunnen we evalueren. Kon het kerstpakket de toets der kritiek doorstaan? Of moest u als zzp’er genoegen nemen met een broodje tevredenheid? Ons gezin ligt wat dit betreft volledig uit elkaar. Mijn vrouw werkt keihard in de zorg. Haar uitnemende kwaliteiten werden beloond met een cadeaubon. Een schoondochter kreeg een stappenteller van haar ziekenhuis. Dit zou je een cynische grap van personeelszaken kunnen noemen.

En ik kreeg niks. Geen doos glühwein met ovenwanten van de GKv Vathorst. Maar mocht u in tranen uitbarsten: dit is slechts de halve waarheid. Onze diakenen proberen rond kerst de pakketten te middelen met mensen binnen en buiten de kerk. Wie heeft, deelt met wie minder heeft. En ons gezin is nu eenmaal de trotse bezitter van cadeaubonnen en stappentellers. Bovendien krijg ik van verschillende relaties een warm blijk van waardering voor mijn korte preken.

Geen doos glühwein met ovenwanten van de GKv Vathorst

Zo kreeg ik van een bevlogen headhunter het spel Vertell?s. Het bevat vragen die als ijsbreker fungeren en saamhorigheid bevorderen. Wij hebben het getest en zijn nog bij elkaar. Nog beter, goede gezinsgesprekken bloeiden op. Als ik random kaarten trek, komt dit soort vragen op tafel: Wat heb je dit jaar niet bereikt, dat je wel had willen bereiken? Wat was je grootste blunder? Wie zou je nog willen bedanken? Wanneer heb je het hardst gelachen?

Dit spel kun je overal spelen. In de kerk bijvoorbeeld. Stel je voor dat je met elkaar rond een gedekte tafel zit. Na de terugblikvragen trek ik een kaart uit de categorie toekomst: wie of wat is jouw grootste inspiratiebron? En dat mijn buurman dan vervolgt: met welke slechte gewoonte wil jij afrekenen? Na de biecht trek ik een vraag voor de jongere naast mij: waar is de tijd rijp voor? En na een halfuurtje spelen gaan we geen vraag meer uit de weg: wat is je grootste angst?

Het jaar is al even onderweg. Op de valreep neem ik mij voor de goede vraag te stellen.