GKv Vathorst één jaar later

Dit voorjaar is het een jaar geleden dat de Ontmoetingskerk (GKv) in Amersfoort-Vathorst haar intrek nam in een tamelijk bijzonder gebouw: Hart van Vathorst. In deze Amersfoortse Vinex-wijk bundelen de Ontmoetingskerk, twee zorginstellingen en een kinderdagverblijf de krachten. In het gebouw wonen mensen met een verstandelijke beperking, met dementie en niet-aangeboren hersenletsel. De kerkzaal van de Ontmoetingskerk maakt onderdeel uit van het gebouw.

Tijdens de belijdenisdienst dit jaar deden zes jongeren – van wie er drie niet in Hart van Vathorst wonen – belijdenis van hun geloof.

Na een jaar hebben alle partijen hun plekje gevonden in het pand en is de samenwerking goed op gang gekomen. Zo brachten de kinderen van het kinderdagverblijf onlangs een bezoekje aan de dementerende ouderen elders in het pand om samen te eten of te knutselen. Ook zijn zo’n 35 bewoners van de zorginstellingen lid geworden van de Ontmoetingskerk.

Hierdoor is de samenstelling van de gemeente veranderd. En dat is te zien op zondag. Tweeverdieners met jonge kinderen, dementerende gemeenteleden en bewoners van de zorginstellingen – van wie een aantal in een scootmobiel of rolstoel – zitten bij elkaar in de kerkzaal. De diversiteit van de gemeente ontroert vooral op avondmaalszondagen. Jong en oud rijdt, schuifelt of loopt naar voren voor brood en wijn of krijgt dat op de eigen plek aangereikt. Tijdens de belijdenisdienst dit jaar deden zes jongeren – van wie er drie niet in Hart van Vathorst wonen – belijdenis van hun geloof. De spontaniteit van de bewoners (één van de jongeren gaf haar medebewoner een stevige knuffel na diens enthousiaste ‘ja!’) was even indrukwekkend als het meer intellectuele geloofsgetuigenis van een studente.

Maar dat samenleven onder één dak soms ook kan schuren, bleek tijdens een workshop onder leiding van theoloog Thijs Tromp, directeur van zorgvereniging Reliëf. Een groepje gemeenteleden – waarvan ongeveer de helft niet in Hart van Vathorst woont – ging in gesprek over de vraag hoe je een inclusieve gemeente kunt zijn. Het thema van de workshop was: hoe zie je de ander als geschenk van God? Op zeker moment merkte een bewoner op dat hij het wel opvallend vond dat sommige niet-bewoners liever niet naast de – soms ernstig beperkte – gemeenteleden zitten. Dat is niet zo leuk, maar: ‘Dan is er in dat vak tenminste wel genoeg ruimte als ik wat laat ben.’ Een vrouwelijk gemeentelid voelde zich daarop uitgedaagd om zélf een ander plekje in de kerk te gaan zoeken: ‘Ik hecht erg aan vaste structuren en aan mijn vaste plekje, maar ik ga het gewoon proberen!’

De workshopdeelnemers evalueerden meer zaken die wat hen betreft beter zouden kunnen gaan. Maar een zuster, tevens bewoner, wees anderen mild terecht: ‘Het kan altijd beter, maar vergeet niet wat we in slechts een jaar wél voor elkaar hebben gekregen. Daar mogen we dankbaar voor zijn.’