Column: Perfect huwelijk

‘Als ie boven aan de hemel staat is ’t net of alles beter gaat,
alles ziet er anders uit als de zon schijnt.’

Deze zinnen komen niet uit het Liedboek, maar uit het oeuvre van André van Duin. En hiermee wil ik de zomer met u inluiden. Tijd om onder de wijnstok en de vijgenboom plaats te nemen. Dolce far niente, wie leeft hier niet van op?

Voor mij staan deze weken voor de zomer in het teken van het huwelijk. Bijna elke week is het raak: er wordt getrouwd, geknield en gezegend. Voor mij als voorganger is het een groot voorrecht om jonge mensen beter te leren kennen, te begeleiden en iets van hun vreugde te delen. En dan komt de grote dag…

Per drone worden blinkende ringen naar hun bestemming gevlogen

Wat mij daarin opvalt, is het streven naar perfectie. Als het om locatie gaat, strijden grandeur en intimiteit om voorrang. Witte duiven stijgen op uit rieten manden, bruidsmeisjes strooien stralend witte rijst. Per drone worden blinkende ringen naar hun bestemming gevlogen. De gelaagde bruidstaart steekt de kerktoren naar de kroon. Als op een filmset lopen daar twee stralende sterren die je vroeger nog als John en Anita kende. Prachtig.

Tegelijk zie ik een verborgen competitie in de hoofden. Dit huwelijksfeest moet vorige ervaringen doen verbleken. Die gedachte levert natuurlijk stress op. Want aan al die unieke momenten hangt een prijskaartje. Drie jaar sparen voor de grote dag is geen uitzondering.

Misschien helpt het als we van het huwelijk weer een sacrament maken, zoals in de Rooms-Katholieke Kerk. Een afspiegeling van Gods liefde op aarde, een teken dat zijn eenheid met ons verbeeldt. Hier zitten vast dogmatische haken en ogen aan. Maar het huwelijk als sacrament van God heeft in ieder geval één voordeel: je hoeft er niet zoveel aan toe te voegen.