Redactioneel: In de kleur van je hart

Meestal is het nummer van Frank Boeijen ‘Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit’ het enige nummer in The Passion dat ik ken. De rest van de songs waarmee de EO de laatste uren van Jezus’ lijden, sterven en opstanding wil vertolken, ken ik niet. Maar juist dit jaar bleef het liedje waarmee Boeijen in 1984 de Top 40 haalde bij mij haken. En dat had een reden.

De dagen ervoor was er in de media een heftig debat ontstaan over een antihomopamflet. Het ding was begin die week meegestuurd door het Reformatorisch Dagblad en bevatte een bot protest tegen een reclamecampagne waarin twee mannen elkaar zoenden. U herinnert zich het verloop nog wel, denk ik: de hoofdredacteur van het RD bracht die week veel tijd door in Hilversumse studio’s en op sociale media ging men los op wat ‘homofoob beleid’ genoemd werd. Binnen no-time was er onder aanvoering van een marketingvaardige christen 6.000 euro opgehaald om in de krant ruimte voor een pro-homoadvertentie te kopen.

Het zwart-witdenken blijkt nog best
vitaal en vinnig te zijn

Er is een aantal onderwerpen waarover het simpelweg lastig is afgewogen en harmonieus van gedachten te wisselen, ook onder gereformeerde christenen. Ze zijn zo verweven met eigenheid, emotie, standpunten en principes dat – hoe we ook proberen het gesprek begripsvol te voeren – vroeg of laat de stellingen betrokken worden. Het zwart-witdenken dat we wellicht dachten achter ons gelaten te hebben, blijkt dan nog best vitaal en vinnig te zijn.

Is dat erg? Ik vind dat geen gemakkelijke vraag. Als nieuwe hoofdredacteur van OnderWeg heb ik een missie die drie doelen telt: bewaren, verbreden en vernieuwen. In dat vernieuwen ligt mijns inziens ook het geheim besloten voor een respectvol gesprek over heikele thema’s in de kerk. Paus Franciscus geeft hier in zijn recent verschenen apostolische exhortatie mooie woorden aan. ‘Laat je omvormen, laat je vernieuwen door de Geest’, schrijft hij. Een kerk waarin gelovigen functioneren vanuit ontvangen liefde en genade is in alle opzichten een vruchtbare kerk.

Kijk, als we ons daar dagelijks voor openstellen (heette dat vroeger niet de ‘dagelijkse bekering’?) dan ga je denken ‘in de kleur van je hart’, zoals Boeijen even later in zijn liedje zingt. Daar teken ik voor.