Redactioneel: Atypisch

Ik heb wat met taal. Omdat taal leeft. Omdat woorden van mensen je kunnen raken. Soms verbaas ik mij over taal, omdat taal en taalgebruik net niet logisch lijken. Neem het woord ‘typisch’. In de volksmond wordt het vaak gebruikt als apart, vreemd: ‘Da’s nou ook typisch.’ Dan is iets gek. De originele betekenis is anders. Die staat voor karakteristiek, voor het type, het normale. Contrast daarvan is atypisch. Dit woord kom je tegen in de gezondheidszorg. Atypische aangezichtspijn bijvoorbeeld is pijn die afwijkt van de normale.

Gek. Soms zijn dingen anders dan ze lijken. Dat geldt ook voor mensen. Soms laten zij dingen zien of horen die je niet van hen verwacht. Ik had dat laatst met minister Sigrid Kaag, verantwoordelijk voor onder meer Ontwikkelingssamenwerking. Ik wist dat zij een topdiplomaat was die hoge VN-functies bekleedde. Dat zij jarenlang, getrouwd met een Palestijns politicus, in het Midden-Oosten werkte. Op grond van zulke elementen vorm je je een beeld van iemand. Dat vervolgens veelkleuriger en dieper blijkt te zijn.

‘Wij zijn niet bestand tegen verlatenheid’

Kortgeleden namelijk sprak zij een preek van de leek uit. Over eenzaamheid; alleen dat al triggerde mij. En tijdens het lezen nemen de verwondering en bewondering toe. Omdat ze als antwoord op eenzaamheid nadrukkelijk pleit voor zingeving: ‘Wij zijn niet bestand tegen verlatenheid. We hebben zingeving nodig. Dat zoeken we in elkaar. En in Hem die we namen geven als God of Eeuwige, Schepper of Trooster.’

Zoiets raakt mij. Soms zijn dingen, en mensen, anders dan je denkt. NRC Handelsblad citeerde Kaag: ‘Er wordt vaak gezegd dat wij alleen de wereld in komen en er ook alleen weer uit gaan. Ik vrees dat dit waar is, maar wij kunnen op onze weg wel verlichting vinden in elkaar en in God.’ De krant schreef hieronder: ‘Deze zin is niet van Gert Jan Segers of Kees van der Staaij, maar van Sigrid Kaag.’ Taal triggert. Woorden zeggen niet alles. Mensen blijven boeien.

Atypisch. Iets is afwijkend van wat normaal is. Normaal voor mensen is dat we best wat eigengereid gaan voor geluk. Atypisch is dat het evangelie niet meer vraagt dan dat we ‘nederig de weg gaan van onze God’.