Column: Klaagvrouwen

Ze schrikt een beetje van me. ‘Je bent altijd opgeruimd en optimistisch, zo ken ik je niet.’ Zo wil ik ook dat mijn buurvrouw me kent, als iemand die altijd een bemoedigend woord of voedzaam soepje voor haar heeft. ‘Ik dacht dat dat door jouw God kwam, die maakt alles makkelijker voor jou. Maar nu hoor ik je klagen.’

Ik kan er niet zo goed tegen als ik iemand tegenval en wil in de verdediging gaan. Dat ik het ook wel eens zwaar vind om alle ballen in de lucht te houden. Tot ik me realiseer dat ik haar niet tegenval – ze slaat immers een arm om me heen – maar dat God haar tegenvalt. Ze denkt dat Hij het laat afweten. In mijn kracht ziet ze zijn kracht. En in mijn zwakheid een kans om de rollen om te draaien. Ze kan er nu voor mij zijn.

‘God helpt me wel, hoor, Hij ziet en hoort me,’ verzeker ik haar. ‘Ik heb het Hem vanochtend eerst verteld, dat ik overvraagd word. Dat maakt het al iets lichter.’

Onverbloemd reageert ze: ‘Maar Hij laat het je ondertussen gewoon zelf oplossen.’

Ik kijk haar aan en zeg: ‘Nee, hoor, Hij stuurde jou.’

Ze kijkt even op van de keukenla waarin ze graait. Haar gezicht licht op. ‘Goed dat je het eruit gooit, in ieder geval. Gedeelde smart is halve smart, dat staat toch ook in de Bijbel?’

Ik betwijfel het, maar dit is niet het moment om kritisch te zijn over haar Bijbelkennis. ‘Lamenteren, klagen is in ieder geval Bijbels. Ik was pas in een kerkdienst en daar kreeg je tien minuten tijd om alleen je beklag te doen.’

‘Hardop?’, vraagt ze.

‘Nee, zachtjes voor jezelf.’

‘Dus toch niet helemaal maskers af voor al die nette kerkmensen.’ Er klinkt iets van teleurstelling in door.

‘Dat zou beter zijn, daar heb je gelijk in. Misschien is het wel makkelijker om buiten de kerk je moeite te laten zien.’

En natuurlijk neemt ze het laatste woord: ‘Wat mij betreft prima, als Hij me maar geen soep voor je laat koken.’