OK? Ja, OK!

Mijn kleindochter van 7 stuurt mij een berichtje: ‘Opa, wanneer gaan we weer naar de Efteling?’ (’t Was nog voor de coronauitbraak.) En ik antwoord: ‘Opa gaat kijken wanneer jullie juf een studiedag heeft.’ Een ‘ping’ blijft niet lang uit: ‘OK!’ Dat is mooi.

Het woordje OK is – zo heb ik begrepen – ontstaan rond 1820 en het betekent ‘oll correct’ – in de spelling van toen. Het heeft gaandeweg een inhoudelijk positieve duiding gekregen. Steeds vaker worden er dingen OK genoemd waarvan ik denk: bedoelen we dat nu echt? Neem de man die een week niet op zijn werk kwam; dat viel op en hij werd erop bevraagd. Hij reageerde: ‘Mijn broer overleed dezer dagen. Onverwachts.’ Antwoord: ‘OK!’ Dat klinkt toch wat ongemakkelijk. Is het zo OK dat je broer overlijdt?

Was deze Broer niet een mens
zonder zonde op aarde?

We leven in de dagen rond Goede Vrijdag en Pasen. Op Goede Vrijdag herdenken we dat onze Goede Broer overleed. 33 jaar jong ongeveer. OK? Dat wringt voor mij. Het vraagt op z’n minst een aantal tussenstappen om zover te komen. Een gezinslid dat 33 jaar jong is, komt te overlijden. Dat is toch afschuwelijk? Helemaal wanneer je bedenkt dat het Iemand betreft die uitgerekend als enige op deze aarde niet dood hoefde. De dood is immers het loon op de zonde? En was deze Broer niet een mens zonder zonde op aarde? Nee, dat is niet OK.

Ach ja, we weten het wel: Hij gaf zichzelf in de dood juist vanwege die broers en zussen die zonder zijn Vader dreigden te zijn. Die de zonde niet kunnen overwinnen, voor zichzelf niet, laat staan voor een ander. Maar dat voelt ook al niet OK. Want ik ben dus niet OK. En zo wordt dat overlijden gaandeweg, al doormediterend, toch OK. Hij voor mij, opdat ik niet de eeuwige dood zou hoeven te sterven.

En dan komt die derde dag: een open graf, een opgestane Heiland. Onze Broer heeft de dreiging van het oordeel weggenomen. En hoe! Zijn Vader vond het meer dan genoeg en wekte Hem op uit de dood. Dat is pas helemaal OK!