Column: Vogels

Hij had al vaak op het gastenlijstje gestaan. Maar steeds kwam er iets tussendoor, iets wat net even urgenter leek. Maar op de valreep was het dan tóch gelukt. In een van de laatste uitzendingen van De Wereld Draait Door, zo’n uitzending met gezellig veel publiek zonder anderhalve meter afstand. Twee dagen later kon dat niet meer vanwege de maatregelen om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan.

Ik heb het over Theunis Piersma, die als vogeltrekecoloog ruimschoots zijn sporen verdiend heeft. Al veertig jaar lang bestudeert hij de trek van enkele soorten vogels. En dat niet omdat hij geen andere baan heeft kunnen vinden. Nee, hij vindt zichzelf een grote bofkont, hij kan geen mooier werk bedenken. Steeds weer wordt hij verrast door wat hij ontdekt in het leven van twee vogels: onze nationale vogel, de grutto en de kanoet.

Het luchtruim is weer het unieke
domein van de vogels

Piersma vertelde hoe zijn onderzoek een enorme vlucht gekregen heeft. De laatste jaren is een aantal vogels van een minuscuul zendertje en zonnepaneeltje op hun rug voorzien. Dat zendertje staat in verbinding met een satelliet, waardoor de bewegingen van die vogels te traceren zijn. Onlangs werd duidelijk dat de kanoet, zo klein of groot als een merel, in zeven dagen tijd een afstand van zevenduizend kilometer vliegt zonder te eten, te drinken of te slapen! En dan weet hij ook nog de weg terug te vinden. Zie www.globalflywaynetwork.org.

Intussen liggen de vluchten van en naar Schiphol stil. Het luchtruim is weer het unieke domein van de vogels. Je hoort en ziet dat mensen weer oog krijgen voor de vogels in hun eigen buurt. Veel ‘urgentie van vroeger’ is weg. En misschien komt het ook omdat vogels symbool staan voor vrolijke, vrije onbekommerdheid. Daarom had ook Jezus iets met vogels. Eén ding is zeker: als onze nieuwe samenleving gaat kijken met de stralende ogen van Piersma, gaan we nog heel wat beleven. En de vogels? Zij zullen er nog vrolijker door gaan zingen.