Column: Mijn ziel

Wim van der Schee | 17 oktober 2020
  • Column

Niet 100% gezond zijn, heeft allerlei voordelen. Zoals de meeste gebruikers van psychofarmaca heb ik al lang geleden geleerd dat niets aan een mens los van het lichaam bestaat. Een beetje te veel of te weinig van een of ander stofje waarvan de naam doorgaans op -ine eindigt, en je wordt een ander mens. De anticoronamaatregel van isolatie is een goede aanleiding om die gedachtegang ook eens andersom na te lopen: stel dat we het woord ‘ziel’ eens gingen gebruiken om onze lichamelijke verbondenheid met God en met elkaar aan te duiden.

Laat mijn ziel werkelijk de levensadem zijn die God zelf ooit fysiek in mensen heeft ingeblazen; de adem van de liefde, die verlangt naar de levende God en niet zonder anderen kan, direct lijfelijk, huid op huid. Mijn ziel is dan wat me allergisch maakt voor isolatie, het is wat in mij wegkwijnt als ik huidhonger heb. Zonder lijfelijk contact verdwijnt de glans in onze ogen en de kleur in onze stem. Helemaal op onszelf, totaal individu, worden we levende doden, die het niet lang meer maken.

Zonder armen die ons wiegen
wordt het niets met ons

Mijn ziel is dan gelijk een aanduiding voor dat ik mezelf niet kan maken, maar altijd ontvang van anderen. Niemand wordt alleen geboren, niemand verdient het alleen te sterven. Zonder armen die ons wiegen wordt het niets met ons. Mijn ziel is wie ik ben door het menselijk contact dat me energie geeft, opricht, ruimte geeft om uit te huilen, dat me verrast in een toevallige ontmoeting die eindigt in een omhelzing.

Hoe meer ik erover nadenk, des te meer groeit de overtuiging dat mensen als individu benaderen een misdaad tegen de menselijkheid is. Persoon ben je nooit alleen: je bent het als geliefde door een ander/Ander. Individu kun je alleen worden door te vergeten dat je geliefde was. Waar het individu vanzelf spreekt, spreekt ook vanzelf dat je gebruikt wordt, als producent of consument, als arbeidskracht of kanonnenvoer.

Of dit gedachte-experiment nu klopt of niet, ons inhumane heden is dé tijd voor zielzorg in deze betekenis van het woord.

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief