Column: Het allerbelangrijkste

Dicky Nieuwenhuis | 3 april 2021
  • Column

Daar zat Coen, mijn negenjarige jongste. Op een stoel bij het ziekenhuisbed, luisterend naar zijn opa. Lichtblauw mondkapje voor, grote lichtgele schort over zijn wintertrui en knalblauwe plastic handschoentjes aan. Stil en een beetje verlegen. Dit beeld omvat voor mij alles wat corona bracht in het afgelopen jaar, zowel het goede als het verdrietige. Ik ben een optimistisch en flexibel ingesteld mens. Dus toen corona de Nederlandse samenleving tot stilstand bracht, laveerde ik moeiteloos mee met de gewijzigde omstandigheden.

Tot het bericht binnenkwam dat mijn schoonvader positief was getest. Met zijn 85 jaren behoorde hij tot de risicocategorie. Maar dankzij zijn redelijk goede conditie hoopten wij dat hij erdoorheen zou komen. Mijn schoonvader behoorde tot de categorie licht-neurotische mensen. Zes keer rond de auto lopen of de lichten wel écht waren gedoofd. Hij hield zijn leven graag onder controle. Des te opzienbarender was het hoe ontspannen hij de coronamaatregelen opnam. Rustig paste hij zijn leven aan. Hooguit zei hij iets vaker tegen zijn kinderen: ‘Als er iets is, zeg het nu. Nu kan het nog.’

‘Als er iets is, zeg het nu. Nu kan het nog’

Binnen enkele dagen werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Op de derde dag bracht een arts de boodschap. ‘Meneer Voordijk, ik heb slecht nieuws. U gaat vandaag of morgen overlijden.’ Na een korte stilte reageerde hij: ‘Daar schrik ik van, dokter. Maar ik kan het ook in perspectief zien, want ik ga naar mijn hemelse Vader.’

Enkele uren later zat ik daar met de ingepakte Coen. De 85-jarige nam als een Jakob afscheid van zijn jongste kleinzoon. ‘Ik hoop dat je veel succes hebt in je leven, Coen. Maar vergeet nooit het allerbelangrijkste. Blijf dicht bij Jezus.’ Vier uur later overleed mijn schoonvader.

Nooit eerder zag en voelde ik hoe essentieel het is voorbereid te zijn op je dood. En hoe heilzaam dat is voor de achterblijvers. Mijn schoonvader – die dorpsdominee was in Oldebroek – hield in die laatste uren misschien wel de belangrijkste preek van zijn leven. Als je leeft in vrede met God en de mensen, kun je alles aan, zelfs de dood.

Over de auteur
Dicky Nieuwenhuis

Dicky Nieuwenhuis is directeur van SeeYou Foundation.

Meest gelezen

Beweegredenen uitstroom onder NGK-gemeentepredikanten onderzocht

Beweegredenen uitstroom onder NGK-gemeentepredikanten onderzocht

Louren Blijdorp
  • Kerkelijk leven
  • Werkers in de kerk

In deze rubriek vragen we verschillende inhoudelijk betrokkenen naar de toekomst van betaalde krachten in de NGK, predikanten, kerkelijk werkers. Directe aanleiding hiervoor is het artikel van Bart Folkers over het predikantentekort. De verwachting is dat dit komend decennium zal toenemen. In dit verband onderzocht Folkers berichtgeving rondom het mentaal welbevinden en de soms daarmee gepaard gaande uitstroom van gemeentepredikanten in actieve dienst.

Lees artikel
Kerknieuws oktober 2026

Kerknieuws oktober 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, oktober 2026. Beroepen. G.P. Hommes naar Bunschoten, Dalfsen, Kampen en Nijmegen. Ds. Peter Hommes (45) heeft beroepen ontvangen van de NGK Bunschoten-Oost-Petrakerk, de NGK Dalfsen-Het Kruispunt, de NGK Kampen-Eudokiakerk en NCGK Nijmegen-de Boskapel. Hommes is sinds 2017 verbonden aan NGK Leusden-de Koningshof, een gemeente met ca. 750 leden.

Lees artikel
Synode van start

Synode van start

Louren Blijdorp
  • Kerkelijk leven

Na een bidstond in de Lidwinakerk is deze maand de synode van Best geopend. Vanuit de 28 regio’s vormen 56 afgevaardigden de vergadering. Van november tot maart hoopt de synode in vijf sessies alles wat op haar agenda staat te behandelen. Onderweg zal de synode met belangstelling volgen. Twee synodewatchers zijn bereid om naar aanleiding van de vergaderingen maandelijks in deze rubriek hun indrukken en observaties te delen. Hieronder lichten ze toe wat hen drijft om betrokken te zijn bij deze landelijke kerkelijke vergadering.

Lees artikel
Zwijgen en doorgaan: waarom slachtoffers zwijgen

Zwijgen en doorgaan: waarom slachtoffers zwijgen

Marianne Bronsveld
  • Wisselrubriek

Het duurt lang voordat slachtoffers van misbruik of structureel geweld voor het eerst gaan spreken. Waarom zwijgen zij zo lang? Welke angsten leven er bij slachtoffers en wat kun jij doen om iemand te helpen sneller te spreken?

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief