‘Ik word vaak verrast door wat de Geest laat zien’

Klaas Quist | 3 april 2021
  • Interview
  • Thema-artikelen
Alex Boshuizen. Predikant Petrakerk Heemstede en supervisor. Pauly Rebel-van den Akker. Pastoraal werker Petrakerk Heemstede.

Wat ze doen, levert de gemeente geen nieuwe leden op en toch gaan ze door. ‘Want dit is onze opdracht.’ Dat zeggen pastoraal werker Pauly Rebel en predikant Alex Boshuizen over wat zij de herbergfunctie van de Petrakerk noemen. In hun bediening ervaren zij een ontspannen verwondering over wat God doet en hoe Hij hen gebruikt.

De NGK Heemstede is een kleine en actieve gemeente. De gemeente heeft een voorgangersteam waarvan, naast Pauly en Alex, ook jeugdwerker Martine van Veelen deel uitmaakt. Samen doen zij wat in veel andere gemeenten door een predikant wordt gedaan.

(beeld vaitekune/iStock)

(beeld vaitekune/iStock)

Daarnaast zijn veel gemeenteleden actief in diaconale projecten, waarbij ook menskracht wordt geleverd aan andere gemeenten, bijvoorbeeld door bestuurlijke ervaring elders in te zetten. Dat laat niet zozeer de eigen gemeente groeien, maar wordt gezien als een zinvolle bijdrage aan werk van God. Ook komen er soms mensen langs die een tijdje meedraaien in de gemeente, genieten van contact, ondersteuning en hulp, maar op een goed moment weer hun weg in het leven vervolgen buiten de bedding van de Petrakerk. De gemeente is dat van lieverlee gaan benoemen als de herbergfunctie.

Alex: ‘We signaleren dat mensen zich even, voor een korte tijd, heel welkom weten bij ons. Ze komen op een of andere manier binnenwaaien. Vaak is dat via-via of via gemeenteleden en in een enkel geval staan ze voor de deur te kijken en komen ze binnen voor een bak koffie.’

Pauly: ‘We staan om mensen heen en willen hen ontmoeten en luisteren naar wat ze hebben meegemaakt en waarmee ze zitten. We kijken ook waar zij hulp nodig hebben.’

Pauly: ‘Wat wij doen is pastoraal. Alex en ik hebben bijvoorbeeld verschillende keren gebedspastoraat gedaan met mensen. Bij de meer maatschappelijke kant betrekken we andere gemeenteleden.’

Alex: ‘Dan hebben we relatief veel contact met mensen die zich koesteren in de warmte en die hun weg met God zoeken. We nemen de ruimte om daar veel energie in te steken. Dat doen we, hoewel je soms van tevoren al weet dat het niet bijdraagt aan de groei van de gemeente; we maken mee dat we intensief met elkaar optrekken en dat mensen ons toch ook weer verlaten.’

Waar doen jullie dit voor?
Alex: ‘We zien God aan het werk en dat betekent dat we meemaken dat iets van het koninkrijk oplicht.’

Pauly: ‘Hele moeilijke dingen waaronder iemand gebukt kan gaan of een tijd mee worstelt, dat iemand echt verlicht wordt en bevrijding ervaart. Het is bijzonder om te zien gebeuren voor je ogen. Daar doen we het voor!’

Hoe heeft dit jullie veranderd?
Alex: ‘Ik ben meer ontspannen en misschien ook wel wat laconieker geworden. Ik probeer te kijken wat God doet.’

Pauly: ‘Het optrekken met mensen heeft mijn geloof verdiept. Soms vraag ik mij ook echt af hoe de heilige Geest werkt. Zonder het te begrijpen word ik toch vaak verrast door wat de Geest laat zien en ervaar ik hoe Gods nabijheid levens aanraakt.

Alex: ‘We hebben geleerd om niet krampachtig de gemeente overeind te willen houden. Als dat je eerste doel is, ga je anders met mensen om. Als je met mensen optrekt en je merkt dat je ze niet voor de gemeente gaat behouden, komt het erop aan dat je de betrokkenheid niet vermindert en de liefde blijft geven die nodig is. Het helpt als je de ‘eigen club’ relativeert. Dat is ook voor de gemeente heel gezond. Voor een herbergfunctie helpt het als je erop vertrouwt dat God zorgt en dat je Jezus wilt dienen.’

Pauly: ‘Nu lijkt het misschien alsof de herbergfunctie van het voorgangersteam is, maar dat is niet zo. Buiten het directe zicht lopen allerlei gemeenteleden voorop in de praktische zaken. Via hen kunnen mensen binnenkomen bij ons.’

Beluister het hele verhaal van Pauly en Alex in de podcast Dit doet God! op www.ditdoetgod.nl. In deze podcast vertellen zij ook hoe jouw gemeente een herberg voor anderen kan worden.

Over de auteur
Klaas Quist

Klaas Quist, adviseur leiderschap & gemeenteontwikkeling bij Kerkpunt. In 2021 verscheen zijn boek De Wenkende Leider over de dynamiek tussen leiders en de gemeente. 

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief