GKv-predikant Atze Buursema: ‘Ik heb geen succesverhalen’

Ooit zag Atze Buursema groei in zijn gemeentes. Inmiddels vertrekken zijn gemeenteleden naar andere kerken en ziet hij ongeloof onder jongeren – tot aan zijn eigen kinderen toe. ‘Als het erop aankomt, zijn we allemaal losers en is dit een kerk van losers.’

Atze Buursema (60) is sinds 2015 predikant in de GKv Barneveld-Voorthuizen. Daarvoor stond hij in Amersfoort-West, Utrecht Noord/West, Breda en Almkerk-Werkendam; in laatstgenoemde gemeente startte hij als predikant in 1990. Hij is getrouwd en heeft zes kinderen.

Op een zondagmorgen, hij moest preken, werd Atze Buursema wakker met stekende pijn. Het zal wel van die ijzelval van gisteren zijn, dacht hij. De pijn werd erger, maar de kerkdienst afzeggen op zondagmorgen, dat wil je niet. Toch maar naar het ziekenhuis. Een reeks onderzoeken volgde – de dienst werd afgezegd. Al snel werd duidelijk waar de artsen naar zochten: kanker; een jaar later bleek het daar inderdaad om te gaan. Atze Buursema vertelt het verhaal in zijn studeerkamer in Voorthuizen. Hier schrijft hij, omringd door boeken, op zijn laptop aan een lange houten tafel zijn preken. Vóór coronatijd ontving hij hier ook wel catechisanten en pastoranten.

Atze Buursema. (foto Jaco Klamer)

Inmiddels gaat het goed met de dominee, bestralingen deden hun werk. Elke woensdagmiddag tussen vijf en zes staat hij op het voetbalveld waar hij de allerkleinsten traint. ‘Ach, dat is zo leuk,’ straalt hij. ‘Sommigen noemen me juf of meester. Ze kunnen nog niets, maar na een paar trainingen zie je: ze gaan vooruit!’ Zijn drijfveer? ‘Elk kind een kans geven. Na elke wedstrijd beloon ik goed gedrag. Een jongetje dat niet goed kan voetballen, maar wél een prachtige sliding maakte, kan prins of koning worden.’

Atze Buursema groeide op in het noorden van het land: geboren in Groningen, opgegroeid in Assen. Moeder was onderwijzeres en vader vertegenwoordiger. Na Atze werd nog een zus geboren. ‘Mijn moeder was als gereformeerd-synodaal meisje vanwege haar huwelijk vrijgemaakt geworden. Ik kom niet uit een heel overtuigd vrijgemaakt nest, maar mijn ouders waren wel loyaal. Ik ging naar een vrijgemaakte school. Anderzijds: op zondag mochten we soms televisie kijken, bijvoorbeeld als we ziek waren. Ook gingen we meestal niet op nieuwjaarsochtend naar de kerk. Totdat ik er zelf op aandrong om toch te gaan. Ik was vrij serieus in geloof, God en kerk.’

Wilde je toen ook al predikant worden?
‘Nee, om die reden wilde ik ook geen gymnasium doen. Waarom zou ik vijf uur langer op school zitten als ik toch geen dominee wilde worden? Dan ging ik liever voetballen. Tot ik in VWO 6 zat en in veel kerken werd gebeden of er toch jongens gevonden konden worden die in Kampen wilden studeren. Toen kwam het naar me toe, maar ik dacht ook: ik heb geen Grieks en Latijn, dus het kan niet. Omdat ik van kinderen houd, werd het pabo. De godsdienstlessen van Martin van Veelen vond ik daar zo interessant en boeiend dat ik er meer van wilde weten. Intussen zeiden verschillende mensen vanwege het predikantentekort tegen me: “Atze, is dominee worden niet iets voor jou?” De doorslag gaf het moment waarop ik aan de pabodirecteur vertelde dat ik overwoog om theologie te studeren. Hij zei: “Als je dat overweegt, moet je het nu doen.” Dat ervoer ik als een stem van God. Dezelfde dag heb ik de universiteit gebeld. Daarna volgde ik een jaar lang privéles Grieks en Latijn, waarna ik naar Kampen kon.’

Het hele artikel lezen? Neem een proefabonnement op magazine OnderWeg en ontvang inloggegevens voor de website.