30.000 verloren uren

Op Internationale Vrouwendag, 8 maart, was ik op bezoek bij een opvanghuis van het Leger des Heils in Voorburg. Jonge moeders leren daar in een veilige omgeving om hun kind te verzorgen en hun huishouden op orde te krijgen. Ik sprak twee moeders en vroeg hoe zij hun toekomst zagen over vijf jaar. ‘Heel goed, mijn toekomst is heel goed, ik heb er zin in’, zei de ene powervrouw.

Na de paniek van de eerste weken van de zwangerschap was er rust gekomen in hun leven. Doordat ze zicht hadden op een goede plek om te wonen en het vooruitzicht dat ze toch hun opleiding kunnen afmaken. Er is veel mogelijk om een onbedoelde zwangerschap met een goed toekomstperspectief uit te dragen en er zijn veel mensen die daaraan willen bijdragen. Het opvanghuis in Voorburg had altijd speelgoed, kleding en klussers genoeg. Er is genoeg draagkracht in de samenleving voor deze hulp!

‘Heel goed, mijn toekomst is heel goed’

Wat deze vrouwen niet helpt, is Pro Life spandoeken dragen en met tienduizend mensen op het Malieveld roepen dat al het leven heilig is. Het geeft alleen voldoening aan het eigen gelijk, maar als ik de uren optel die gestopt worden in zo’n demonstratie of mars, kom ik op het volgende: wanneer tienduizend mensen drie uur demonstreren tegen abortus, verlies je dertigduizend uren. Uren die je had kunnen besteden aan luisteren naar zwangere vrouwen die in paniek zijn, die rust, begrip en warmte nodig hebben en even geen oordeel over hun leven en mogelijke keuzes. Laten we kiezen voor echt helpen in plaats van borden omhooghouden.