Een tastbaar testament

Ik heb een voorliefde voor het Oude Testament. Misschien omdat dat deel van de Bijbel groter en exotischer is. Omdat het bestaat uit vreemde verhalen en poëzie uit een periode van duizenden jaren om doorheen te dwalen. Maar ook omdat het zo concreet is, zo aards. Met kleur en textuur, geur en geluid. Omdat het gaat over aarde en eten, over werken en wonen en vrienden en familie. Over het leven in de volle breedte, voor het aangezicht van de Allerhoogste.

Ik houd van de nuchtere poëzie van het scheppingsverhaal in Genesis 1, want dat zet als inleiding op deze veelkleurige bundel scherp neer dat alles wat niet God is, schepping is. Niets meer en niets minder. In het scheppingsverhaal van de christelijke traditie lopen die twee niet in elkaar

over. Geen halfbakken goden met lichamen van aarde of sterrenstof die vechten en bloeden en per ongeluk de aarde in gang zetten, maar een God die er werkelijk boven staat. Een God die alleen maar hoeft te spreken en het is er. Dat betekent tegelijkertijd dat er voor ons als schepselen geen sprake is van mystieke tussenvormen om langs op te klimmen om het goddelijke te bereiken. Dat benadrukt het tweede scheppingsverhaal dat volgt in Genesis 2.

Schepping en schepper

Het probleem van de mens is nooit geweest dat hij maar een schepseltje was, het probleem is dat hij als God probeerde te zijn en juist als hol ‘wannabe-godje’ zoveel kleiner werd. Nee, er is God en er is de schepping, maar een schepsel zijn voor Gods aangezicht is onvoorstelbaar rijk en in Gods eigen woorden: ‘Zeer goed’. Dat is de baseline waarmee het Oude Testament begint.