Eeuwig zingen

Om te zeggen dat muziek mijn eerste liefde is, zoals John Miles dichtte, is misschien te veel gezegd. Maar het is niet ver bezijden de waarheid. Er zit altijd wel een deuntje in mijn hoofd. Lees ik een woord dat me herinnert aan een lied, dan gaat de jukebox in mijn hoofd aan. Hoog tijd om de tentoonstelling ‘Gospel’ in het Catharijneconvent te bezoeken.

Boeiend om te zien hoeveel lijnen er lopen tussen kerk en popmuziek. Een heel aantal popmuzikanten begon hun muziekcarrière in een kerkkoor. Van Aretha Franklin hoorde ik voor het eerst toen haar duet ‘I knew you were waiting’ met George Michael uitkwam. Om dan bij ‘Gospel’ haar live-uitvoering van ‘Amazing Grace’ te zien – weergaloze lofprijzing. Ook te zien is Mahalia Jackson, die op verzoek van Martin Luther King zingt tijdens de beroemde Mars op Washington.

Gospel en de zwarte kerken hebben een belangrijke rol gespeeld in de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Muziek verbindt de sociale ongerechtigheid van slavernij en apartheid met de roep om God. De kerk zingt haar ellende uit naar Hem. Jaloersmakend hoe zij een profetische visie op onrecht verbinden met liederen die je door hart en ziel snijden. Behalve Schrijvers voor Gerechtigheid weet ik zo geen voorbeeld dat zo’n brede impact op onze Nederlandse protestantse kerken heeft en zo verweven is met de strijd tegen onrecht.

Wat zegt dat over onze kerken? Zijn we in slaap gesukkeld en geseculariseerd, raken de crises om ons heen ons niet meer? Wat doet het ons dat in veel wijken in ons land mensen
wonen die niet meer kunnen rondkomen door inflatie en energie-armoede? Remco Campert dichtte: ‘Jezelf een vraag stellen, daarmee begint verzet. En dan die vraag een ander
stellen.’ Verzet is misschien ook: het uitzingen tot God, over de ellende en crises van deze wereld. Totdat Hij komt De oude psalmberijming zegt het wat massief: ‘ ‘k Zal eeuwig zingen van Gods goedertierenheên.’

Maar misschien is het zo gek nog niet, dat eeuwig zingen.