Spetterend

Het spetterende geluid trekt mijn aandacht. Voorzichtig manoeuvrerend baan ik me door de grote menigte een weg naar voren. Het is ongewoon – dat voel ik aan alles. De zaal voelt dat ook, de aannwezigen worden steeds rumoeriger en luidruchtiger. Ik loop voorzichtig langs een jong gezin en een oude man in een rolstoel en zie dan wat het geluid veroorzaakt: een zwembad. Midden in de kerk.

Ik moet even gaan zitten, maar er zijn geen stoelen. Dus ga ik op de grond zitten en kijk verbaasd naar het tafereel voor mij. Stel je voor: een zwembad in de kerk met joelende mensen erom heen en in het midden van het bad, ondergedompeld en wel, een groep jongeren van een jaar of zestien à zeventien, schat ik. Sommigen happen naar lucht. Anderen kijken berouwvol. Het tafereel stijgt me naar mijn hoofd. ‘Wat is hier aan de hand?’ schreeuwt het in mijn binnenste. Ineens lijkt het alsof ik terugkeer in de realiteit. Ik sta op. ‘Help, ze verzuipen!’ roep ik met alle kracht die ik in me voel. ‘Waarom doen jullie niks?’ Het wordt doodstil om mij heen. Verschillende blikken kruisen de mijne. Ik hoor gepiep achter me. De oude man die ik net had gepasseerd, komt in zijn oude rolstoel naar me toe. Hij legt zijn verweerde hand op mijn schouder en zegt terwijl hij naar het zwembad kijkt: ‘Als je ze niet wilt kwijtraken, moet je ze inwijden.’ Ik voel een woede in mij opkomen. ‘Ja, maar toch niet zo?’ bits ik. ‘Jawel’, zegt de oude man geduldig. ‘Als je ze onderdompelt in het goede, worden ze er vol van.’

‘Als je ze onderdompelt in het goede, worden ze er vol van’

Ik ga weer zitten en moet het even laten bezinken. Het spetterende inwijdingsritueel voor me gaat ondertussen weer verder. Ik hoor naast spetterend water ook dito getuigenissen, bijbeluitleg en muziek. Allemaal door jongeren. De mensen om me heen vinden het allemaal even prachtig. Ineens klinkt er een scherp doordringend geluid in de zaal. Enigszins ontredderd en ontnuchterd druk ik mijn wekker uit.