Net mensen

‘Ah joh, het is hartstikke leuk, jeugdwerk! Jij kan dat! Gewoon doen, na een tijdje wil je niet meer anders dan tienergroepen leiden.’ Ik hoor het mijzelf nog zeggen tegen een wat oudere gemeentelid die twijfelde of hij zich moest opgeven als tienerleiding. Ik hoor zijn reactie ook nog steeds: ‘Martine, het is niet gemakkelijk. Niet voor mij. Ik vind het spannend. Ben ik niet te oud? Lukt het mij wel om ze stil te krijgen? Vinden ze mij wel aardig? Kan ik het wel?’ ‘Joh, maak je niet druk! Tieners zijn net mensen.’

Tieners zijn net mensen

Afgelopen jaar startten mijn man en ik een jeugdgroep in de gemeente. Ik heb nog vaak gedacht aan dat zinnetje: ‘Het zijn net mensen.’ Heel eerlijk: zo voelde het helemaal niet! Het voelde eerder alsof we op het punt stonden in contact te komen met buitenaardse wezens. Ik betrapte me op dezelfde twijfels als dat gemeentelid: ‘Wat zullen ze van mij vinden? Ben ik niet te oud? Kan ik het nog wel? Krijg ik niet die befaamde rollende ogen zodra ik iets ga vertellen over God, Jezus en mijn geloof?’

Jarenlang had ik catechese- en tienergroepen geleid. Maar na een paar jaar geen jeugdwerk gedaan te hebben, was mijn zelfvertrouwen verdampt. Wat waren we zenuwachtig voor de eerste avond met negen tieners die we niet of nauwelijks kenden. Niet alleen zij waren vreemde wezens, ik herkende mijzelf ook bijna niet. Woorden als ‘cool’ en ‘vet’, die nog ‘in’ waren in mijn eigen tienertijd floepten regelmatig uit mijn mond! En vaak dacht ik: houd nu maar gewoon je mond.

Ook ik vind het spannend en het is ook niet gemakkelijk. Maar later hoorde ik van een ouder: ‘Mijn kind vond het spannend van tevoren, maar hij heeft het volgens mij wel naar zijn zin gehad. Want toen ik hem ernaar vroeg, zei hij dat het wel oké was. We hebben hem zelden zo enthousiast gehoord over een kerkactiviteit.’ En ik dacht: ‘Over een tijdje zijn we aan elkaar gewend. Dan zijn het net mensen en dan wil ik niet meer anders dan tienergroepen leiden.’