Kerk OnderWeg

Femke Liesendahl:

‘We moeten zelf om ondersteuning vragen.’

In Kerk Onderweg laten we ook jongeren uit verschillende kerken aan het woord. Wat wordt er voor hen georganiseerd? Wat vinden ze mooi aan de kerk en wat zouden zij willen veranderen? Deze keer is de achttienjarige Femke Liesendahl aan het woord.

Een enthousiaste Femke vertelt over ‘haar’ kerk, Kruispunt Vathorst in Amersfoort. De samenwerkingsgemeente met zo’n 1900 leden omschrijft ze als een jonge en nieuwe kerk. Femke zit goed op haar plek in de kerk en dat komt vooral door de fijne jeugdgroep die er is en wat de kerk voor die groep doet. ‘Er is wel een hele bak geld opzijgezet om het tienerwerk mogelijk te maken’, vertelt ze lachend.

Wat wordt er zoal voor jongeren in de kerk georganiseerd?

‘Best veel, er is bijvoorbeeld kortgeleden een soos geopend. Dat is een apart hok dat helemaal gerenoveerd is voor ons als tieners. Het is echt voor tieners en door tieners, dus wij organiseren de avonden daarvoor ook zelf. Daarnaast hebben we een keer in de twee maanden een jongerendienst. Er is dan een aantal jongeren dat een taak heeft, zoals het zingen in de band of een stuk lezen uit de Bijbel. Ook wordt er ieder jaar een kamp georganiseerd voor elke jaargroep van de kerk. Daarnaast hebben we ook avonden waarop we gezellig gaan bowlen of lasergamen. Het heeft dus niet altijd met het geloof te maken.’

 Welke activiteit is je het meest bijgebleven?

‘De reis naar Roemenië de we afgelopen zomer maakten, was echt onvergetelijk. De reis was opgezet door volwassenen uit de kerk die iets voor de jongeren wilden betekenen. We moesten hiervoor 20.000 euro inzamelen. Dat is veel geld, maar bijna al het geld is uit de gemeente gekomen, door acties en giften. De hele gemeente leefde mee en wilde helpen, dat was ontzettend fijn. We mochten bijvoorbeeld vaak in de diensten op zondag voor in de kerk vertellen over onze acties.

In Roemenië zelf hebben we voedselpakketten uitgedeeld en activiteiten georganiseerd om de mensen daar een leuke dag te bezorgen. Die reis was waardevol, omdat we ook heel hecht werden als groep. Dat is fijn nu we van de middelbare school af zijn en we zelf onze avonden moeten organiseren. Er zijn geen volwassen leiders meer die iets voor ons regelen. Maar doordat we door die reis zo’n hechte groep zijn geworden, wil iedereen er ook echt mooie avonden van maken.’

 Hoe konden jullie als groep wennen aan die zelfstandigheid?

‘Vooral in het begin was het wennen. Van groep een tot en met groep vijf werd alles voor je georganiseerd en nu moeten we het zelf doen. We blijven natuurlijk gewoon tieners die het er soms bij in laten schieten. Je kwam weleens op een avond en dan had niemand het initiatief genomen om iets goeds in elkaar te zetten. Op een geven moment hebben we daarom aangegeven bij de leiding die mee was geweest naar Roemenië dat we hiermee zaten. Toen heeft een van hen een opzetje gemaakt voor hoe we het jaar kunnen inrichten. Ook hebben we samen nagedacht over interessante onderwerpen. Dat zijn vooral praktische onderwerpen geworden. Een voorbeeld: hoe ga je als christen om met een maatschappij die grotendeels niet christelijk is. Gelukkig worden we dus wel ondersteund. We moeten wel zelf om ondersteuning vragen, maar dat vind ik juist goed.’

Wordt er naar jullie geluisterd als jullie een idee hebben?

‘Ja, we hebben in de kerk zelfs een jongerenbestuur. Dat is net opgezet tegelijk met de komst van de soos. Er zitten een paar jongeren in die mogen meedenken en -beslissen over dingen die spelen. Dat gaat nu vooral over de soos, maar misschien dat ze later nog over meer onderwerpen mogen meepraten. Ik vind het heel mooi dat de kerk dat  heeft. Zo laat de kerk zien dat onze stem telt.’