Schoolkeuze

‘Nee, dat gaat ‘m niet worden hier’, zegt de docente, leunend tegen een muur. Ik heb haar zojuist iets verteld over de achtergrond van mijn dochter. Ik zie hoe het onderwerp van gesprek naar haar schoenpunten kijkt, zonder een blijk van emotie.

Snel loop ik met mijn veertienjarige het lokaal uit. We zijn op zoek naar een nieuwe school, nu ze na twee jaar speciaal middelbaar onderwijs een plek moet vinden in het reguliere onderwijs. Dit is school nummer één, de school van haar ‘bestie’. Hierop heeft ze haar zinnen gezet.

Het verzoek of onze dochter geplaatst kan worden op deze school, met extra ondersteuning, levert een helder ‘nee’ op. Enkele weken later zitten we toch met een onderwijsteam aan tafel. We praten als Brugman. Ja, onze dochter heeft autisme en een flinke beperking, omdat ze niet spreekt. Maar kijk eens naar wie ze óók is. Zelfstandig, slim, creatief. Maar het lijkt of ik mijn eigen woorden hoor echoën. Een paar weken later volgt het tweede ‘nee’.

‘Maar ze kunnen het toch gewoon probéren?’ reageert mijn dochter, als ze het nieuws hoort. Als ik de tranen van haar wangen veeg, zeg ik: ‘Jij verdient een betere school. Iedere school zou trots moeten zijn op een meisje met zoveel talenten.’

Het eerste gesprek op school nummer twee is anders. We hoeven onze dochter niet te ‘verkopen’. De vragen zijn goed en onze antwoorden landen. Haar huidige mentor schetst een realistisch beeld, geeft goede adviezen en deelt de tips die onze dochter zelf heeft opgeschreven. Samen met het onderwijskundig team leggen we de puzzel. De betrokkenheid ontroert me.

Uiteindelijk zegt school nummer twee: ‘Ja!’

Is het toeval dat school nummer twee een christelijke identiteit heeft? Eén ding is me in ieder geval duidelijk: deze school verdient mijn mooie dochter. En mijn dochter verdient deze mooie school.