De kracht van verhalen in het jeugdwerk

Een paar weken geleden woonde ik een lezing bij van Andrew Root, een praktisch theoloog en professor in Youth and Family Ministry uit de Verenigde Staten. Hij benadrukte dat jongeren en gezinnen de kerk steeds minder belangrijk lijken te vinden. Volgens Root kan een andere benadering hierbij helpen: meer aandacht voor verhalen.

We laten de kerk vaak een concurrent zijn van andere activiteiten. Toen ik zelf jeugdwerker was, merkte ik hoe lastig het soms is om met jongeren een geschikte avond voor catechisatie of jeugdactiviteiten te plannen. ‘Die avond kan ik niet, dan heb ik voetbal.’ Of: ‘Ik moet naar muziekles.’ Dan was er altijd een jongere met twee keer per week training. Het leek soms onmogelijk een moment te vinden waarop iedereen kon en onvermijdelijk viel er altijd iemand buiten de boot. Andrew Root vertelde in zijn lezing hoe hij ouders sprak over de afnemende betrokkenheid van jongeren bij de kerk. Het viel op dat ouders vaak zeiden: ‘De kerk is belangrijk, maar onze kinderen moeten hun ding vinden.’ Volgens Root is dit ding nauw verbonden met de manier waarop we vandaag de dag naar identiteit kijken.

De zoektocht naar identiteit

In de huidige tijd is de zoektocht naar een persoonlijke identiteit een centraal thema. Jongeren en hun ouders zoeken naar een activiteit of passie waarmee ze zichzelf kunnen definiëren. Dit ding krijgt vaak prioriteit boven de kerk. De kerk lijkt te moeten concurreren met sportclubs, muzieklessen en sociale media om een plekje op de overvolle agenda van gezinnen te veroveren. Het gevaar hierbij is dat kerken proberen aantrekkelijker te worden door activiteiten te organiseren die deze concurrentie aangaan. Maar deze strategie leidt vaak meer tot frustratie dan tot succes.

Van het ding naar het verhaal