‘De kerk is niet alleen iets voor de zondag’

Hoe kun je groeien in discipelschap? Op een dergelijke vraag geeft het tweejarig discipelschapstraject van Kerkpunt antwoord. De classis Dordrecht-Gorinchem van de NGK deed mee aan dit traject, wat leidde tot verschillende projecten in plaatselijke kerken. In Gorinchem resulteerde dit tot Sportweek Oosterlicht, waarin afgelopen zomervakantie nieuw leven is geblazen. De tweeëntwintigjarige Chris van den Berge is sinds dit jaar teamleider van het project.

 Een week lang sporten, met God bezig zijn en slapen bij een gastgezin. Al jaren organiseerde de NGK van Gorinchem een sportweek in de wijk in samenwerking met Athletes in Action. Door een verhuizing naar een andere wijk kwam dat initiatief op een lager pitje te staan. Jammer, vond Chris, die al zo’n tien jaar meesport. ‘Ik vond het erg leuk om te zien hoe de wijk betrokken werd bij de kerk.’ De kinderen in deze wijk misten dan ook iets toen de sportweek gestopt was, vond hij. ‘Er zijn maar weinig dingen voor de jeugd in de zomervakantie in de wijk, daarom wilden we hen iets bieden.’ Naast het in contact komen met de kinderen uit de wijk, vindt Chris het ook belangrijk om iets van het geloof te laten zien. ‘Onze opdracht is vertellen over het Evangelie. We willen ze laten zien dat de kerk niet alleen iets van de zondag is.’

Leiderschap

Chris probeert daarom het initiatief nieuw leven in te blazen. Maar zijn ideeën voor de sportweek komen niet meteen van de grond. Op een gegeven moment gaat Chris voor een periode naar Noorwegen. Hij volgt daar een DTS (Discipelschap Training School, een soort bijbelschool, red.). Dat was een geweldige ervaring, vertelt hij. ‘Ik ben daar, naast dat ik in mijn geloof gegroeid ben, vooral in karakter gegroeid. Ik durf nu stappen te zetten in leiderschap die ik eerst niet durfde te zetten.’ De vraag of Chris teamleider wilde worden van de Sportweek, kwam dan ook precies op het goede moment. ‘Ik dacht, wauw, dit is echt iets van God. Ik ging ervoor bidden en voelde gelijk: ja, dit is het!’

‘Ik dacht, wauw, dit is echt iets van God!’

Voorbereidingen

Voordat de sportweek werkelijk plaatsvindt, zijn er heel wat voorbereidingen nodig. Er moet eerst een team worden gevormd van sporters die met de kinderen en jongeren gaan sporten. ‘Een paar teamleden zaten ook al in het oude team en wilden graag door, maar er waren ook een aantal nieuwe sporters nodig’, vertelt Chris. ‘Die hebben we allemaal persoonlijk benaderd of ze wilden meedraaien tijdens de sportweek.’ Het team van sporters is hiermee compleet, maar er moeten natuurlijk ook kinderen zijn die willen meesporten. Die kinderen vinden is een uitdaging. De kerk is namelijk kortgeleden verhuisd naar een andere wijk, vertelt Chris. ‘In de oude wijk kende iedereen ons, maar hier moeten we weer iets heel nieuws opbouwen.’ Het team gaat daarom actief de wijk in om kinderen en ouders enthousiast te maken voor de Sportweek. ‘Dat werkte, want veel van de kinderen die we aanspraken, zagen we tijdens de sportweek ook echt terug.’ Uiteindelijk zijn er per dag zo’n vijftig kinderen aanwezig, vertelt Chris. Een opkomst waar hij blij mee is, al had hij gehoopt op meer jeugd in de avond. ‘Op een van de avonden waren we met maar drie jongeren. Al hadden we misschien ook niet meer jongeren kunnen bereiken.’ Dat blijkt als een jongerenwerker van Youth for Christ, die lid is van de kerk, een rondje door Gorinchem fietst. ‘Alle jeugd die buiten zit, is hier bij ons’, zei hij.’

Tijd voor God

Naast het sporten is er tijdens de Sportweek ook veel tijd voor God. In de pauze is er bijvoorbeeld tijd voor getuigenissen. ‘Tijdens een van die pauzes deelde een jongen een getuigenis. Tijdens het napraten in groepjes ging een van de sporters met zijn groepje bidden’, vertelt Chris. ‘Alle kinderen baden mee, dat vond ik heel mooi. Het was een van mijn hoogtepunten van de week.’ Het valt Chris tijdens deze week sowieso op hoe God aan het werk is. ‘Ik had oorspronkelijk anderhalf uur voor bijbelstudie en aanbidding ingepland. Ik dacht dat dat veel te lang was’, vertelt Chris. ‘In mijn kerk zijn we het namelijk niet zo gewend om veel nummers achter elkaar te zingen en vindt de jeugd het lastig om de aandacht bij een preek of bijbelstudie te houden.’ Maar aan het einde van de week krijgt Chris meermalen de vraag of de bijbelstudie en aanbidding niet langer kunnen duren. ‘Toen dacht ik, wauw, dat is iets wat alleen God in hun harten kan doen.’

Meer bezig met geloof

Ook na de sportweek blijft God werken, merkt Chris. ‘Ik heb de deelnemers niet meer gezien, maar ik weet dat ze weggingen met een gevoel van: daar moeten we volgend jaar weer bij zijn.’ Omdat dit jaar het eerste jaar is in de nieuwe wijk, hebben we minder gefocust op evangeliseren, maar meer op relaties, vertelt Chris. ‘Vandaaruit kunnen we dan werken aan vertellen over geloof. Ik hoop dat dat werkt. Na afloop van de week zag je wel dat kinderen ons gingen missen, maar het echte effect zullen we volgend jaar pas zien.’ Ook in de kerk heeft de sportweek vrucht gedragen, merkt Chris. ‘Veel gemeenteleden stonden klaar als vrijwilliger, van koken tot het beschikbaar stellen van een slaapplek. Ook veel jeugd uit de kerk kwam ons ondersteunen, wanneer er weinig jeugd van buiten was met wie we konden sporten.’ In ‘zijn’ team van sporters ziet Chris in ieder geval dat het bouwen aan relaties effect heeft gehad. ‘Het is een zware week geweest, maar ze hebben echt alles gegeven en ze zijn zo goed met elkaar omgegaan. Dat verdient wel een complimentje’, vindt hij. ‘We zijn ook echt gegroeid als team. In de kerk is er nu gewoon een groep met een hele hechte band. Ik vind het mooi om te zien dat veel sporters na die week meer bezig zijn geweest met het geloof.’