Het heilige hart

Manlief was in juni een paar dagen in Parijs. Niet alleen om de stad te bewonderen, maar ook om te bidden in de basiliek van het heilige hart op Montmartre. Met die gebeden voegde hij zich in een lange reeks van biddende mensen.

Zo kwam het dat hij midden in de nacht uit zijn bed in het gasthuis kroop en stilletjes de kerk binnensloop om andere bidders af te lossen. Waar overdag de kerk overspoeld wordt door toeristen vanuit de hele wereld, heerst er een wonderlijke stilte in de nachtelijke kerk die bescheiden wordt verlicht door enkele kaarsen. Het doet wat met een mens, om zo de stilte van een kerk binnen te gaan, gelegen in een bruisende stad. Ik doe dat in mijn eigen woonplaats ook weleens, halverwege een ommetje de kerk in de buurt binnengaan. De gewijde stilte op je laten inwerken, gewoon wat zitten. Een kaarsje opsteken en bidden voor de mensen in mijn leven. Dat soort rituelen kunnen je helpen om rust te vinden en met aandacht te bidden. Het gidsje dat werd uitgereikt in de Sacré-Coeur bevat woorden van paus Franciscus over aanbidding die ik hier graag doorgeef: ‘Aanbidden is een uittocht uit de grootste slavernij of verslaving, die van onszelf. Aanbidden is de Heer centraal stellen zodat we niet op onszelf gericht zijn. Aanbidden is dingen op hun plaats zetten en God op de eerste plaats laten. Aanbidden is Gods plannen boven mijn tijd, mijn rechten, mijn ruimte stellen. Aanbidden is kijken naar het gelaat van de Heer, maar vooral beseffen dat Hij ook naar ons kijkt.

De Heer kijkt naar ons: Hij is de eerste die kijkt. Ik voel een grote troost als ik eraan denk dat Hij naar me kijkt. We denken dat we moeten bidden en moeten praten, praten, praten… Maar bidden is alsof God ons bij de hand neemt. We laten ons leiden door Hem.’