Carpe diem

Pieter Kleingeld gaat op verkenning naar wat God van ons vraagt in ons leven hier op aarde. Zouden onze maatschappij en onze kerk iets moeten herontdekken? Iets dat breder is dan timemanagement?

Ik lees elk jaar een boek over timemanagement, omdat ik:
en een goede vader
en een perfecte echtgenoot wil zijn
en mijn carrière wil bijhouden
en een opleiding wil volgen
en een uitstekend buitensporter wil zijn
en een muziekinstrument wil leren spelen
en belezen wil zijn in zowel literatuur als actualiteit
en een grote vriendenkring wil bijhouden
en ook een familieman wil zijn
en een handige klusser en een goede kok
en daarbij CO2 neutraal, biologisch en plasticvrij wil leven
en liefst de wereld zou rondreizen
en actief in de kerk wil zijn
en een uur per dag meditatief wil bijbellezen
dit lijstje regelmatig wil uitbreiden
en rust wil uitstralen.

Afgelopen jaar kwam ik pas na Kerst toe aan mijn jaarlijkse boek: 4000 weken, geschreven door Oliver Burkeman. Bij het lezen kwam mijn aha-erlebnis. Een bekend timemanagementvoorbeeld gaat over een vaas, zand, kiezels, kleinere en grote stenen. De vaas staat voor je leven, zand, kiezels en stenen voor de taken en doelen die je hebt en in de vaas moet doen. De moraal: wanneer je de vaas eerst vult met zand en kiezels passen de grote stenen niet, maar begin je met de grote stenen, daarna de kiezels en dan pas het zand, dan kun je er zelfs nog water bij gieten. Dat voorbeeld is doorgestoken kaart volgens Burkeman. De trainer heeft het thuis geprobeerd zodat het werkt, maar in werkelijkheid is het niet waar. Er zijn veel te veel grote stenen. Zie mijn lijstje. We hebben in ons leven (maar) 4000 weken. Ik dacht: deze schrijver is iets op het spoor. 4000 weken, dat zijn de 70 of 80 jaar uit Psalm 90. 4000 weken, dat is memento mori of carpe diem.

Drie stappen