Het herfst

Het herfst. En goed ook. Op het moment dat ik dit schrijf, waait het flink en dat is balen: ik had de appelpluk traditiegetrouw bewaard voor het verjaardagsbezoek. Maar al die appels liggen nu al op de grond.

De meeste breng ik naar de fruitpers voor heerlijk sap, dus er is niks aan verloren. Maar ook als we dat niet zouden doen, is er niks aan verloren, zegt echtgenoot, want gevallen fruit en noten zijn heerlijk voedsel voor vogels en zoogdieren en die mogen ook een plekje hebben op deze wereld. Laatst zagen we nog een geweldige zwerm kramsvogels die zich tegoed deden aan wat wij, omdat we zo ‘drukdrukdruk’ zijn, niet konden oogsten.

Tegelijk zie ik dat mensen hun eigen appels niet oogsten, want ‘teveel gedoe’, om vervolgens in de supermarkt appels uit Nieuw-Zeeland te kopen. Die vraag: hoeveel mag ik en hoeveel mogen anderen, inclusief de niet-menselijke schepping? zouden we onszelf wel wat vaker mogen stellen. Het is een vraag die theologen nogal bezighoudt, merk ik nu ik de minor (korte studie) Christelijk Ecologisch Denken volg aan de Theologische Universiteit Utrecht. Waar ‘hoort’ de mens eigenlijk in het plaatje? Boven de schepping? Erin? Erin, maar met een bijzondere positie? Je kunt de Bijbel antropocentrisch lezen, of ecocentrisch of theocentrisch. Wij mensen kunnen rentmeester zijn of co-creator.

Als je zegt: ‘De mens zorgt voor de schepping’, zou je zomaar vergeten dat wijzelf schepping zijn én dat de schepping ook voor ons zorgt. Hier denk ik allemaal over na, terwijl ik aangepikte appels laat liggen en wat minder goede walnoten in de heg gooi voor de muizen en de egels. Ondertussen hoop ik op goed weer als de verjaardagsvisite komt om de rest gezellig samen te gaan plukken.