Column: Meegaand orthodox

‘Ik ga naar het Stedelijk, want daar voel ik me het lekkerst’, zei het dochtertje van een gemeentelid. Ze kon tijdens de preek niet kiezen tussen Mentos of Fruitella, maar de beslissing op welke school ze de komende zes jaar gevormd gaat worden, viel haar niet zwaar. Waar je vroeger naar de dichtstbijzijnde school van jouw zuil ging, mag je nu als wereldwijze elf- of twaalfjarige zelf kiezen.

Eline de Boo.

Veel ouders zeggen dat de schoolkeuze bepaald wordt door wat het beste voor het kind is. Ze denken aan het soort onderwijs, de afstand van huis, de sfeer en vooral of het kind zich prettig lijkt te voelen in de nieuwe schoolomgeving.

Zelden hoor ik meer het argument dat het belangrijk is vanuit welk wereldbeeld hun kinderen zeven uren per dag, vijf dagen per week geïndoctrineerd worden. Dat vind ik merkwaardig, aangezien diezelfde ouders toch behoorlijk recht in de leer zijn. Op één of andere manier omhelzen ze onze vertrouwde orthodoxie, maar waar de dogmatiek niet het leven van nu lijkt te raken, ontstaat de neiging gewoon maar te doen wat anderen ook doen. ‘Je moet met je tijd meegaan, het hoeft allemaal niet meer volgens de regeltjes’, zei de moeder van het meisje.

Ik verlang niet terug naar wettische tijden, dat soort rechtse orthodoxie geeft geen antwoorden op de heftige vragen van nu. Maar het lijkt soms alsof in rechtzinnige kerken een nieuw type orthodoxen opkomt, die grote beslissingen loskoppelen van hun geloof.

Is het niet beter om, ook in de opvoeding en scholing van onze kinderen, te zoeken naar een derde weg, waarin geloof en levensstijl onlosmakelijk verbonden zijn? Dat is moeilijk en daarin moeten we onze kinderen voorgaan. Keuzes gemaakt op basis van het evangelie moeten we hun uitleggen. Dat verwacht ik ook van school, al voelt dat misschien niet altijd het lekkerst.