Column: Meegaand orthodox

Eline de Boo | 21 maart 2015
  • Column

‘Ik ga naar het Stedelijk, want daar voel ik me het lekkerst’, zei het dochtertje van een gemeentelid. Ze kon tijdens de preek niet kiezen tussen Mentos of Fruitella, maar de beslissing op welke school ze de komende zes jaar gevormd gaat worden, viel haar niet zwaar. Waar je vroeger naar de dichtstbijzijnde school van jouw zuil ging, mag je nu als wereldwijze elf- of twaalfjarige zelf kiezen.

010624 column1 Eline de Boo

Eline de Boo.

Veel ouders zeggen dat de schoolkeuze bepaald wordt door wat het beste voor het kind is. Ze denken aan het soort onderwijs, de afstand van huis, de sfeer en vooral of het kind zich prettig lijkt te voelen in de nieuwe schoolomgeving.

Zelden hoor ik meer het argument dat het belangrijk is vanuit welk wereldbeeld hun kinderen zeven uren per dag, vijf dagen per week geïndoctrineerd worden. Dat vind ik merkwaardig, aangezien diezelfde ouders toch behoorlijk recht in de leer zijn. Op één of andere manier omhelzen ze onze vertrouwde orthodoxie, maar waar de dogmatiek niet het leven van nu lijkt te raken, ontstaat de neiging gewoon maar te doen wat anderen ook doen. ‘Je moet met je tijd meegaan, het hoeft allemaal niet meer volgens de regeltjes’, zei de moeder van het meisje.

Ik verlang niet terug naar wettische tijden, dat soort rechtse orthodoxie geeft geen antwoorden op de heftige vragen van nu. Maar het lijkt soms alsof in rechtzinnige kerken een nieuw type orthodoxen opkomt, die grote beslissingen loskoppelen van hun geloof.

Is het niet beter om, ook in de opvoeding en scholing van onze kinderen, te zoeken naar een derde weg, waarin geloof en levensstijl onlosmakelijk verbonden zijn? Dat is moeilijk en daarin moeten we onze kinderen voorgaan. Keuzes gemaakt op basis van het evangelie moeten we hun uitleggen. Dat verwacht ik ook van school, al voelt dat misschien niet altijd het lekkerst.

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Predikantsprofiel: Herbert en Aliëtte Meerveld

Predikantsprofiel: Herbert en Aliëtte Meerveld

Marinus Beute
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

‘Ik vind het heerlijk om met Aliëtte te kunnen overleggen over hoe we dingen kunnen aanpakken.’ Aan het woord is Herbert Meerveld over het predikantschap dat hij samen met zijn vrouw Aliëtte vervult. Aliëtte zou het iedereen aanraden om veel meer samen te werken. Samen met je man of vrouw predikant zijn; hoe is dat? Een gesprek over de voor- en nadelen, over de hobbelige weg naar Aliëttes predikantschap en de effecten die het heeft op hun gezin.

Lees artikel
De synode staat voor een belangrijke keuze: gaan we voor het ambt of niet?

De synode staat voor een belangrijke keuze: gaan we voor het ambt of niet?

Marinus de Jong
  • Kerkelijk leven
  • Werkers in de kerk

Het predikantentekort is groot, de uitstroom onder gemeentepredikanten is aanzienlijk, de positie van hbo-theologen is slecht, de context waarbinnen werkers in de kerk functioneren is in toenemende mate complex. Kortom, al te aantrekkelijk lijkt de kerkelijke context niet te zijn voor betaalde werkers in de kerk. Hoe komen we als NGK uit deze negatieve vibe. Na verschillende experts gesproken te hebben maakt de hoofdredactie in dit artikel de balans op.

Lees artikel
Kerknieuws november 2026

Kerknieuws november 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, november 2026. Aangenomen: J. Jonker te Utrecht Ds. Koos Jonker heeft het beroep dat de NGK Utrecht-Opstandingskerk op hem heeft uitgebracht aangenomen. In het meinummer van Onderweg hebben we een predikantsprofiel van ds. Jonker geplaatst.

Lees artikel
Gods glorie en klimaatverandering

Gods glorie en klimaatverandering

Redactie
  • Redactioneel

Terwijl de hamburgers liggen te grillen op de barbecue van de miniwijk vertelt een gezin enthousiast over hun meivakantie op Rhodos. Waarop een stel met glimmende ogen meedeelt dat ze komend weekend in New York hopen door te brengen, hun zoon gaat deze zomer naar Bali met een vriend. Allen staan er overigens achter dat hun kerkelijke gemeente is aangesloten bij Groene Kerken en dat er geïnvesteerd is in zonnepanelen op het dak van het kerkgebouw. Wie in een dergelijke context met aubergines voor op de barbecue aankomt en verhalen over een fietsvakantie in eigen land vertelt, kan in het beste geval rekenen op meewarige blikken. Misschien zelfs verbijstering. In het slechtste geval wordt zo iemand als een moralistische spelbreker beschouwd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief