Column: Angstdroom

Maarten Verkerk | 5 september 2015
  • Column

Vanaf mijn jeugd ben ik opgevoed met het Sola Scriptura. Het is als het ware een stuk van mijn DNA geworden. Zelfs zo sterk dat ik er vele jaren geen enkele vraag bij heb gesteld.

Het is opvallend dat er zelden of nooit op gewezen wordt dat deze uitdrukking strijdt met de belijdenis. In artikel 2 van de NGB lezen we dat we God allereerst uit de natuur kennen en in de tweede plaats uit de Bijbel. Wat me opvalt, is dat we in onze (theologische) reflectie zo vaak de ogen sluiten voor dat eerste boek. Zeker als dat boek een spanning oplevert met het tweede boek.

We willen niet weten dat homoseksuele relaties in liefde en trouw mogelijk zijn, we willen niet weten dat veel vrouwen de gave hebben om in het ambt te dienen, we willen niet weten dat de theologische verschillen tussen de kerken van de kleine oecumene volkomen onbelangrijk zijn, en we willen ook niet weten dat onze opvattingen over kerk zijn hun betekenis voor vandaag verloren hebben, omdat ze door de kerkelijke en culturele context uit het verleden bepaald zijn.

We willen niet weten dat homoseksuele relaties
in liefde en trouw mogelijk zijn

We sluiten daarvoor onze ogen. Velen beweren dat je met gesloten ogen beter kunt luisteren en reflecteren. De waarheid is dat je dan meestal in slaapt valt. En nog wel boven een open Bijbel.

Zo bezien is het kerkelijk leven ‘voorspelbaar’. Synodes, deputaatschappen en adviserende hoogleraren trekken zich terug op de ‘Scriptura’ en sluiten de ogen voor de ‘natura’. Er wordt veel geslapen om de rust en de vrede in de kerken te bewaren. En we hebben allemaal mechanismes ontwikkeld – subtiel en minder subtiel – om ervoor te zorgen dat onze slaap niet door ‘onverlaten’ verstoord wordt.

Ik slaap ook veel. Meestal erg goed. Maar laatst had ik een droom, een angstdroom. Ik droomde dat de gereformeerde kerken en de gereformeerde theologie volkomen irrelevant geworden waren. Ik werd met een schok wakker. Het meest beangstigende was dat toen ik wakker werd, ik niet wist of ik droomde of dat het echt zo was.

Over de auteur
Maarten Verkerk

Maarten Verkerk is onder meer bijzonder hoogleraar filosofie aan de TU Eindhoven en de Universiteit Maastricht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief