Column: Hagenpreek

Wil je een hagenpreek houden? Die vraag kreeg ik van A Rocha, een club mensen die geloof in God en zorg voor de schepping dicht bij elkaar wil houden. Een preek op een prachtige plek, het landgoed Coelhorst, waar appels verleidelijk glimmen en schapen vredig grazen tussen libellen, kikkers en bonte spechten. An offer you can’t refuse. Wat een kans. Juist in dit jaar waarin paus Franciscus het zuchten van ‘zuster aarde’ mondiaal stem gaf. Spreken over Gods schepping en zo in mijn klein hoekje een helder lichtje ontsteken. Zou dat niet geweldig zijn?

Maar met het verzoek begon de zelfbeproeving. Een ja tegen deze hagenpreek is ook een nee tegen gezellige worstjes op de barbecue. En hoeveel centimeter is de zeespiegel niet gestegen door mijn zwaarbelaste diesel? Mijn nieuwe broek was best prijzig, maar of die ‘fair’ gemaakt is… En in Vathorst bouwen we een nieuw kerkgebouw waarin met allerlei mensen rekening is gehouden. Maar komt de zorg voor de schepping echt tot zijn recht in onze plannen? Zo ging ik tobbend de zomer in.

De schapen mekkerden vrolijk mee met ons gezang

Op vakantie zag ik landgenoten in den vreemde dagelijks een zak vol vuilnis uitstoten. Omgekeerde asbakken op ranzige parkeerplaatsen. Wat een waanzin. Maar hadden wij niet zelf twaalfhonderd kilometer gereden om dit feit te constateren? We hebben er veel over gesproken deze zomer en nieuwe plannen gemaakt. Wat betekent het nu om eerlijk, groen, gul en gastvrij te leven?

Eind augustus was het zover. De hagenpreek op een prachtige nazomerdag in een tuin als een paradijsje. Mens en dier in harmonie bij elkaar onder het Woord van God. Schapen die vrolijk meemekkerden met ons gezang. Ik heb daarin sterk de uitnodiging ervaren. Erken eerst dat je bij God te gast bent. Start bij de verwondering dat God zelf zijn hand opent. En laat ons samen delen in zijn schepping.